Το σισατρακούριο είναι ένας υψηλής εξειδίκευσης, μη αποπολωτικός νευρομυϊκός αποκλειστής, ο οποίος χρησιμοποιείται ευρέως στην αναισθησιολογία και στις Μονάδες Εντατικής Θεραπείας για την πρόκληση πλήρους μυϊκής χάλασης. Η πλέον κρίσιμη και άμεσα απειλητική για τη ζωή φαρμακολογική του δράση, η οποία συνιστά και τον πρωταρχικό κίνδυνο σε περίπτωση ιατρικού σφάλματος, είναι η ολοκληρωτική παράλυση των αναπνευστικών μυών, καθιστώντας απολύτως απαραίτητη τη μηχανική υποστήριξη της αναπνοής του ασθενούς.
1. Εισαγωγή και Μηχανισμός Δράσης του Σισατρακουρίου
Το σισατρακούριο, ένα ισομερές του ατρακουρίου, δρα αποκλειστικά στη νευρομυϊκή σύναψη, το σημείο όπου οι κινητικοί νευρώνες συναντούν τις μυϊκές ίνες. Ο φαρμακολογικός του μηχανισμός βασίζεται στον ανταγωνιστικό αποκλεισμό των νικοτινικών χολινεργικών υποδοχέων που βρίσκονται στην τελική κινητική πλάκα των σκελετικών μυών. Υπό φυσιολογικές συνθήκες, η ακετυλοχολίνη συνδέεται σε αυτούς τους υποδοχείς προκαλώντας μυϊκή συστολή. Το σισατρακούριο καταλαμβάνει αυτές τις θέσεις, εμποδίζοντας την πρόσδεση της ακετυλοχολίνης και ακυρώνοντας εντελώς τη μετάδοση του νευρικού σήματος, γεγονός που προκαλεί βαθιά και παρατεταμένη μυϊκή παράλυση.
Το εξαιρετικό κλινικό πλεονέκτημα του σισατρακουρίου έγκειται στη μοναδική φαρμακοκινητική του, και συγκεκριμένα στην οδό αποβολής του. Αντίθετα με τα περισσότερα φάρμακα που απαιτούν τη λειτουργία του ήπατος ή των νεφρών για την αποδόμησή τους, η ουσία αυτή διασπάται αυτόματα στο πλάσμα του αίματος μέσω μιας χημικής αντίδρασης που ονομάζεται εξάλειψη Hofmann. Η αντίδραση αυτή εξαρτάται αποκλειστικά από το pH και τη θερμοκρασία του σώματος.
Λόγω αυτού του οργανοανεξάρτητου μεταβολισμού, το σισατρακούριο αποτελεί το μυοχαλαρωτικό εκλογής για ασθενείς με σοβαρή ηπατική ή νεφρική ανεπάρκεια, καθώς δεν κινδυνεύουν από τοξική συσσώρευση του φαρμάκου. Επιπλέον, συγκριτικά με το ατρακούριο, προκαλεί μηδαμινή απελευθέρωση ισταμίνης, εξασφαλίζοντας άριστη καρδιαγγειακή σταθερότητα κατά τη διάρκεια του χειρουργείου, χωρίς απρόβλεπτες υποτασικές κρίσεις.
2. Προειδοποιήσεις και Προϋποθέσεις Πριν τη Χορήγηση του Σισατρακουρίου
Η χορήγηση του σισατρακουρίου αποτελεί μια ακραία εξειδικευμένη ιατρική πράξη, η οποία διενεργείται αποκλειστικά από εκπαιδευμένους αναισθησιολόγους ή ιατρούς εντατικής θεραπείας. Αντενδείκνυται αυστηρά σε ασθενείς που έχουν παρουσιάσει προηγούμενη αναφυλακτική αντίδραση στο ίδιο το φάρμακο ή σε άλλα συγγενή μυοχαλαρωτικά βενζυλισοκινολίνης, λόγω του τεράστιου κινδύνου διασταυρούμενης αλλεργικής αντίδρασης που μπορεί να προκαλέσει θανατηφόρο βρογχόσπασμο.
Ασθενείς που πάσχουν από νευρομυϊκές παθήσεις, όπως η βαριά μυασθένεια ή το μυασθενικό σύνδρομο Eaton-Lambert, αντιμετωπίζουν τεράστιο κίνδυνο υπερβολικής, παρατεταμένης παράλυσης. Σε αυτούς τους ασθενείς, οι υποδοχείς των μυών είναι ήδη κατεστραμμένοι. Ακόμη και ελάχιστες δόσεις του φαρμάκου προκαλούν βαθιά μυϊκή χάλαση που μπορεί να διαρκέσει ανεξέλεγκτα, καθυστερώντας την αποσωλήνωση του ασθενούς για ώρες ή και ημέρες.
Ιδιαίτερη προσοχή επιβάλλεται σε ασθενείς με σοβαρές διαταραχές της οξεοβασικής ισορροπίας ή σοβαρή υποθερμία. Δεδομένου ότι η εξάλειψη Hofmann εξαρτάται από το φυσιολογικό pH και τη θερμοκρασία του αίματος, μια σοβαρή μεταβολική οξέωση ή μια βαθιά υποθερμία κατά τη διάρκεια του χειρουργείου θα επιβραδύνει σημαντικά την καταστροφή του φαρμάκου, παρατείνοντας επικίνδυνα τη διάρκεια της παράλυσης.
3. Ενδείξεις και Οδηγός Δοσολογίας για το Σισατρακούριο
Το σισατρακούριο ενδείκνυται στη γενική αναισθησία για τη διευκόλυνση της ενδοτραχειακής διασωλήνωσης, προσφέροντας ιδανικές συνθήκες χάλασης των φωνητικών χορδών. Επιπλέον, χρησιμοποιείται για τη διατήρηση της μυϊκής χαλάρωσης καθ’ όλη τη διάρκεια των χειρουργικών επεμβάσεων, καθώς και σε ασθενείς της Μονάδας Εντατικής Θεραπείας που απαιτούν παρατεταμένη καταστολή και απόλυτο συγχρονισμό με τον αναπνευστήρα, όπως στο σύνδρομο οξείας αναπνευστικής δυσχέρειας.
Η δοσολογία καθορίζεται αυστηρά βάσει του ιδανικού σωματικού βάρους του ασθενούς. Για την αρχική διασωλήνωση, η συνήθης ενδοφλέβια δόση εφόδου για ενήλικες είναι μηδέν κόμμα δεκαπέντε χιλιοστόγραμμα ανά κιλό, παρέχοντας ιδανικές συνθήκες διασωλήνωσης μέσα σε περίπου δύο λεπτά. Για τη διατήρηση της χαλάρωσης, χορηγούνται επαναληπτικές μικρές δόσεις συντήρησης των μηδέν κόμμα μηδέν τριών χιλιοστόγραμμων ανά κιλό, περίπου κάθε είκοσι λεπτά.
Στη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας, όπου απαιτείται συνεχής χάλαση για ημέρες, το φάρμακο χορηγείται μέσω συνεχούς ενδοφλέβιας έγχυσης. Ο ρυθμός έγχυσης ρυθμίζεται διαρκώς με βάση την κλινική εικόνα και τη χρήση ειδικών νευροδιεγερτών, οι οποίοι μετρούν ηλεκτρικά την ανταπόκριση των μυών. Η χορήγηση σε παιδιά και βρέφη είναι επιτρεπτή, αλλά απαιτεί ελαφρώς υψηλότερες δόσεις και ταχύτερους ρυθμούς έγχυσης λόγω του επιταχυνόμενου μεταβολισμού τους.
4. Αναλυτική Παρουσίαση Παρενεργειών του Σισατρακουρίου
Οι παρενέργειες του φαρμάκου, αν και λιγότερες σε σχέση με παλαιότερα μυοχαλαρωτικά, συνδέονται κυρίως με τη φαρμακολογική του δράση.
Συχνές Παρενέργειες
Στην πλειονότητα των περιπτώσεων, το σισατρακούριο χαρακτηρίζεται από εξαιρετική αιμοδυναμική σταθερότητα. Ωστόσο, η συχνότερη, αναμενόμενη δράση είναι η πλήρης παράλυση όλων των σκελετικών μυών, η οποία καθιστά αδύνατη την αυτόματη αναπνοή, την κίνηση και την κατάποση. Μετεγχειρητικά, ορισμένοι ασθενείς ενδέχεται να βιώσουν παροδική, ήπια μυϊκή αδυναμία ή αίσθημα βάρους στα άκρα, εφόσον δεν έχει πραγματοποιηθεί πλήρης αναστροφή της δράσης του φαρμάκου.
Σοβαρές παρενέργειες που πρέπει να αναφέρετε
Ο ιατρός πρέπει να αντιμετωπίσει άμεσα τον υπολειπόμενο νευρομυϊκό αποκλεισμό, εάν ο ασθενής μετά την αποσωλήνωση αδυνατεί να αναπνεύσει βαθιά, δεν μπορεί να κρατήσει το κεφάλι του όρθιο ή βλέπει διπλά. Αυτό σημαίνει ότι το φάρμακο παραμένει ενεργό και ο ασθενής κινδυνεύει από αναπνευστική ανεπάρκεια και εισρόφηση γαστρικού περιεχομένου. Η εμφάνιση σημαντικής βραδυκαρδίας ή απρόβλεπτης υπότασης κατά τη διάρκεια της έγχυσης, αν και σπάνια, απαιτεί άμεση καρδιολογική υποστήριξη.
Σπάνιες Παρενέργειες
Αναφυλακτικές αντιδράσεις είναι εξαιρετικά σπάνιες αλλά δυνητικά θανατηφόρες, εκδηλούμενες με εκτεταμένο ερύθημα, σοβαρό βρογχόσπασμο και κυκλοφορικό σοκ αμέσως μετά την έγχυση. Η ανάπτυξη κλινικά εμφανούς αδυναμίας των μυών (μυοπάθεια) μετά από παρατεταμένη χορήγηση στη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας, σε συνδυασμό με κορτικοστεροειδή, είναι μια σπάνια αλλά καταστροφική επιπλοκή που καθυστερεί την ανάρρωση του ασθενούς για μήνες.
Παρενέργειες που συνήθως δεν απαιτούν ιατρική φροντίδα
Η ελαφριά τοπική ερυθρότητα ή ο ερεθισμός στο σημείο της φλέβας όπου εγχέεται το φάρμακο είναι ασήμαντες τοπικές αντιδράσεις. Επίσης, μια ελάχιστη και παροδική ερυθρότητα του δέρματος στο πρόσωπο λόγω μηδαμινής απελευθέρωσης ισταμίνης υποχωρεί μόνη της μέσα σε ελάχιστα λεπτά.
| Κατηγορία Παρενέργειας | Συμπτώματα |
|---|---|
| Αναπνευστικές (Λόγω Δράσης) | Παράλυση αναπνευστικών μυών, άπνοια, υπολειπόμενη αδυναμία |
| Αλλεργικές & Συστηματικές | Βρογχόσπασμος, αναφυλαξία, κνίδωση (σπάνια) |
| Καρδιολογικές | Ήπια υπόταση, βραδυκαρδία (εξαιρετικά σπάνια) |
5. Υπερβολική Δόση με Σισατρακούριο
Η υπερδοσολογία, συχνά αποτέλεσμα λανθασμένου υπολογισμού της δόσης κατά την προετοιμασία των συρίγγων στο χειρουργείο, δεν προκαλεί τοξικότητα με την κλασική έννοια της καταστροφής οργάνων. Αντιθέτως, προκαλεί μια εξαιρετικά παρατεταμένη, βαθιά μυϊκή παράλυση. Η ποσότητα του φαρμάκου ξεπερνά τη δυνατότητα του πλάσματος να το καταστρέψει άμεσα.
Ο ασθενής αδυνατεί παντελώς να αναπνεύσει, να κινήσει οποιοδήποτε μέλος του σώματος ή να ανοίξει τα μάτια του. Εάν η υπερδοσολογία συμβεί σε ασθενή που δεν είναι ταυτόχρονα υπό ισχυρή γενική αναισθησία, η εμπειρία είναι εφιαλτική. Ο ασθενής διατηρεί πλήρως τις αισθήσεις του, ακούει και κατανοεί τον πόνο, αλλά είναι απόλυτα “κλειδωμένος” στο σώμα του, προκαλώντας ανείπωτο ψυχολογικό τραύμα.
Δεν υπάρχει άμεσο χημικό αντίδοτο που να απομακρύνει την ουσία από το αίμα. Η θεραπεία είναι αποκλειστικά η διατήρηση του ασθενούς σε συνεχή μηχανικό αερισμό, υπό βαθιά καταστολή (για παράδειγμα με προποφόλη), μέχρι να ολοκληρωθεί η αυθόρμητη χημική διάσπαση του φαρμάκου. Μόλις παρατηρηθούν τα πρώτα σημάδια αυτόματης μυϊκής ανάκαμψης μέσω νευροδιεγέρτη, ο αναισθησιολόγος χορηγεί ένα φάρμακο αναστροφής, όπως η νεοστιγμίνη, σε συνδυασμό με ατροπίνη, για να επιταχύνει την εκδίωξη του μυοχαλαρωτικού από τους υποδοχείς των μυών.
6. Παράλειψη Δόσης και Τι να Αποφύγετε με το Σισατρακούριο
Δεδομένου ότι το φάρμακο χορηγείται αποκλειστικά ενδοφλεβίως κατά τη διάρκεια αναισθησίας ή εντατικής θεραπείας από τον αρμόδιο ιατρό, το ενδεχόμενο παράλειψης δόσης από τον ασθενή είναι ανύπαρκτο. Ο ιατρός φροντίζει για τη συνεχή και αδιάλειπτη έγχυση βάσει της κλινικής εικόνας και των οθονών παρακολούθησης.
Μετά το πέρας του χειρουργείου και την ανάνηψη, ο ασθενής οφείλει να αποφεύγει τη λήψη τροφής και υγρών από το στόμα για αρκετές ώρες, σύμφωνα με τις ιατρικές οδηγίες. Η υπολειμματική αδυναμία των μυών του φάρυγγα καθιστά την κατάποση επισφαλή. Ο κίνδυνος να περάσει το νερό ή η τροφή στους πνεύμονες (εισρόφηση) αντί για το στομάχι, προκαλώντας θανατηφόρα πνευμονία, είναι εξαιρετικά υψηλός.
Αποφύγετε την απότομη έγερση από το κρεβάτι την ημέρα του χειρουργείου. Η γενικευμένη μυϊκή αδυναμία που διαρκεί για ώρες, αυξάνει τον κίνδυνο απώλειας ισορροπίας και επικίνδυνων πτώσεων. Επίσης, ο ασθενής απαγορεύεται αυστηρά να οδηγήσει ή να λάβει σημαντικές αποφάσεις για ένα εικοσιτετράωρο, λόγω των συνοδών αναισθητικών φαρμάκων.
7. Αλληλεπιδράσεις Φαρμάκων με το Σισατρακούριο
Οι φαρμακολογικές αλληλεπιδράσεις του σισατρακουρίου είναι πολυάριθμες και καθοριστικές για τον χρόνο ανάνηψης του ασθενούς. Η ισχυρότερη αλληλεπίδραση παρατηρείται με τα εισπνεόμενα αναισθητικά αέρια, όπως το σεβοφλουράνιο ή το ισοφλουράνιο. Αυτά τα αέρια ενισχύουν κατακόρυφα και παρατείνουν τον νευρομυϊκό αποκλεισμό, επιτρέποντας στον αναισθησιολόγο να μειώσει τη δόση του σισατρακουρίου έως και σαράντα τοις εκατό, αποτρέποντας την τοξική επιβάρυνση του οργανισμού.
Αντιβιοτικά φάρμακα που λαμβάνει ο ασθενής, όπως οι αμινογλυκοσίδες (γενταμυκίνη) και οι πολυμυξίνες, παρουσιάζουν μια επικίνδυνη συνεργική δράση. Εμποδίζουν την απελευθέρωση της ακετυλοχολίνης, εντείνοντας τη μυϊκή παράλυση. Εάν χορηγηθούν κατά τη διάρκεια του χειρουργείου, ο ασθενής ενδέχεται να μην μπορεί να αναπνεύσει μόνος του μετά το τέλος της επέμβασης.
Αντιστρόφως, ασθενείς που βρίσκονται σε μακροχρόνια αγωγή με αντιεπιληπτικά φάρμακα (καρβαμαζεπίνη, φαινυτοΐνη) αναπτύσσουν τεράστια αντοχή στα μη αποπολωτικά μυοχαλαρωτικά. Οι υποδοχείς των μυών τους πολλαπλασιάζονται, καθιστώντας την κανονική δόση του σισατρακουρίου ανεπαρκή. Σε αυτές τις περιπτώσεις, απαιτούνται πολύ υψηλότερες και συχνότερες δόσεις για να επιτευχθεί η επιθυμητή μυϊκή χάλαση.
8. Προφυλάξεις, Ασφάλεια και Διάρκεια Δράσης του Σισατρακουρίου
Η μέγιστη προφύλαξη στη χορήγηση αφορά τον απαρέγκλιτο κανόνα της αναισθησιολογίας: το σισατρακούριο δεν διαθέτει απολύτως καμία αναλγητική ή κατασταλτική ιδιότητα. Δεν προκαλεί ύπνο, ούτε σταματά τον πόνο. Ο ασθενής πρέπει να έχει τεθεί πρώτα σε βαθιά γενική αναισθησία (κώμα) πριν χορηγηθεί το μυοχαλαρωτικό, διαφορετικά θα βιώσει το απόλυτο μαρτύριο να είναι ξύπνιος, παράλυτος και να χειρουργείται.
Κατά τη διάρκεια παρατεταμένων εγχύσεων στη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας, ο ιατρός πρέπει να διακόπτει την έγχυση καθημερινά (διακοπές καταστολής) για να επιβεβαιώσει την ακεραιότητα του νευρικού συστήματος και να αποφύγει τη συσσώρευση. Επιπλέον, ασθενείς με σοβαρά εγκαύματα τείνουν να αναπτύσσουν αντίσταση στο φάρμακο, απαιτώντας αυξημένες δόσεις, ενώ ο μεταβολισμός της ουσίας απελευθερώνει μια ένωση (λαυδανοσίνη), η οποία, αν και συσσωρεύεται σε νεφροπαθείς, σπάνια φτάνει σε επίπεδα ικανά να προκαλέσουν σπασμούς σε ανθρώπους.
Η διάρκεια της κλινικής δράσης μιας μέσης δόσης εφόδου κυμαίνεται στα σαράντα με πενήντα λεπτά. Ο χρόνος αυτός παρέχει το ιδανικό περιθώριο για μικρομεσαίες χειρουργικές επεμβάσεις, εξασφαλίζοντας μια ομαλή, προβλέψιμη και πλήρως αναστρέψιμη ανάνηψη των μυών, χωρίς τη συσσώρευση τοξικών μεταβολιτών στον οργανισμό.
9. Διαχείριση, Αποθήκευση και Απόρριψη του Σισατρακουρίου
Η διαχείριση της ουσίας πραγματοποιείται αποκλειστικά εντός του αυστηρού περιβάλλοντος του νοσοκομειακού φαρμακείου και των χειρουργείων. Το φάρμακο διατίθεται σε γυάλινες αμπούλες και η χημική του σταθερότητα είναι εξαιρετικά ευαίσθητη. Πρέπει να αποθηκεύεται αυστηρά σε ψυγείο, σε θερμοκρασίες μεταξύ δύο και οκτώ βαθμών Κελσίου, προστατευμένο από την άμεση ηλιακή ακτινοβολία.
Κατά τη μεταφορά του εντός του νοσοκομείου, το φάρμακο μπορεί να παραμείνει σε θερμοκρασία δωματίου (έως είκοσι πέντε βαθμούς Κελσίου) για μέγιστο διάστημα είκοσι μίας ημερών. Μετά το πέρας αυτού του χρονικού ορίου, η εξάλειψη Hofmann λαμβάνει χώρα μέσα στην αμπούλα, καταστρέφοντας τη δραστική ουσία. Το φάρμακο καθίσταται απολύτως άχρηστο και πρέπει να απορριφθεί.
Τα άδεια φιαλίδια, καθώς και οι σύριγγες που χρησιμοποιήθηκαν για την έγχυση, απορρίπτονται στους ειδικούς, σκληρούς κίτρινους κάδους αιχμηρών και μολυσματικών αποβλήτων του χειρουργείου. Η αποτέφρωσή τους εξασφαλίζει την πλήρη προστασία του ιατρονοσηλευτικού προσωπικού και του περιβάλλοντος από τα χημικά υπολείμματα.
10. Πότε να Επισκεφθείτε Γιατρό μετά από Αναισθησία
Μετά την έξοδο από το νοσοκομείο, ο ασθενής βρίσκεται σε φάση ανάρρωσης. Εντούτοις, εάν αισθανθεί ξαφνική, ακραία αδυναμία στους μύες του αυχένα και αδυνατεί να καταπιεί το σάλιο του, πρέπει να αναζητήσει άμεση, επείγουσα ιατρική βοήθεια. Το σύμπτωμα αυτό υποδηλώνει μια εξαιρετικά σπάνια, καθυστερημένη μυϊκή αδυναμία που απειλεί τον αεραγωγό.
Εάν παρατηρήσετε την εμφάνιση διάχυτου, κόκκινου εξανθήματος στο δέρμα, το οποίο προκαλεί έντονο κνησμό και συνοδεύεται από πρήξιμο στα χείλη ή στα βλέφαρα μερικές ώρες ή την επόμενη ημέρα του χειρουργείου, πιθανότατα έχετε εμφανίσει μια καθυστερημένη αλλεργική αντίδραση στο μυοχαλαρωτικό ή στα υπόλοιπα φάρμακα του χειρουργείου, και χρειάζεστε αντιαλλεργική αγωγή στα επείγοντα.
Τέλος, εάν αισθάνεστε ότι δυσκολεύεστε πολύ να πάρετε μια βαθιά ανάσα, κουράζεστε υπερβολικά με την παραμικρή κίνηση ή η φωνή σας είναι ασυνήθιστα βραχνή, ο ιατρός πρέπει να ελέγξει την αναπνευστική σας ικανότητα. Η παρατεταμένη αδυναμία μπορεί να κρύβει μια λανθάνουσα νευρομυϊκή διαταραχή που αποκαλύφθηκε από τη χρήση του φαρμάκου.
11. Συχνές Ερωτήσεις (FAQ)
1. Θα καταλάβω τίποτα την ώρα που με παραλύει το φάρμακο;
Απολύτως τίποτα. Ο αναισθησιολόγος θα σας χορηγήσει πρώτα ισχυρά υπνωτικά φάρμακα. Θα κοιμηθείτε βαθιά, χωρίς καμία αίσθηση του περιβάλλοντος, πριν η ουσία αυτή εισέλθει στη φλέβα σας.
2. Υπάρχει περίπτωση να ξυπνήσω κατά τη διάρκεια του χειρουργείου και να μην μπορώ να κουνηθώ;
Αυτό είναι η “διεγχειρητική εγρήγορση”, ένας τεράστιος αλλά εξαιρετικά σπάνιος φόβος. Τα σύγχρονα μηχανήματα παρακολουθούν συνεχώς τη λειτουργία του εγκεφάλου σας. Ο ιατρός ρυθμίζει την αναισθησία ώστε να είναι απολύτως αδύνατο να ξυπνήσετε πριν τελειώσει το χειρουργείο.
3. Έχω πρόβλημα στα νεφρά. Είναι ασφαλές αυτό το φάρμακο για εμένα;
Είναι το ασφαλέστερο όλων. Διαλύεται μόνο του μέσα στο αίμα σας και δεν χρειάζεται καθόλου τη βοήθεια των νεφρών ή του συκωτιού σας για να φύγει από τον οργανισμό.
4. Πόσο γρήγορα θα μπορέσω να αναπνεύσω μόνος μου μετά την επέμβαση;
Η δράση του υποχωρεί γρήγορα. Επίσης, στο τέλος της επέμβασης, ο ιατρός σας χορηγεί ένα αντίδοτο. Σε λιγότερο από δέκα λεπτά, η δύναμη των μυών σας επιστρέφει πλήρως.
5. Γιατί δεν μπορώ να φάω αμέσως μετά το χειρουργείο;
Οι μύες του λαιμού σας παραμένουν ελαφρώς αδύναμοι, έστω και ανεπαίσθητα, για μερικές ώρες. Αν φάτε ή πιείτε νερό νωρίς, η τροφή μπορεί να πάει στους πνεύμονες (πνιγμός). Πρέπει να περιμένετε τις οδηγίες του ιατρού.
6. Θα πονάω στους μύες την επόμενη μέρα από το φάρμακο;
Όχι, το συγκεκριμένο μυοχαλαρωτικό δεν προκαλεί μυϊκούς πόνους (μυαλγίες). Αν πονάτε, συνήθως οφείλεται στη στάση του σώματος στο χειρουργικό τραπέζι ή στα παυσίπονα που υποχωρούν.
7. Έχω αλλεργία στη σιλικόνη ή τα λάστιχα, κινδυνεύω;
Η αλλεργία στα λάστιχα (λάτεξ) δεν σχετίζεται με τη χημική δομή αυτού του φαρμάκου. Ενημερώστε τον ιατρό σας για την αλλεργία, ώστε να χρησιμοποιήσει γάντια χωρίς λάτεξ.
12. Βιβλιογραφία
Αποποίηση ευθύνης: Το περιεχόμενο προορίζεται για ενημέρωση και δεν αντικαθιστά ιατρική συμβουλή. Πάντα να συμβουλεύεστε τον γιατρό ή τον φαρμακοποιό σας για εξατομικευμένη θεραπεία.
