Τι προκαλεί ξαφνικό πρήξιμο στον έναν αστράγαλο χωρίς προφανή λόγο;

1. Εισαγωγή: Αναγνωρίζοντας το Ξαφνικό Οίδημα

Το ξαφνικό, μονόπλευρο πρήξιμο (οίδημα) σε έναν αστράγαλο, χωρίς να έχει προηγηθεί προφανές τραύμα, οφείλεται συχνά σε οξείες αγγειακές διαταραχές (όπως η εν τω βάθει φλεβική θρόμβωση), φλεγμονώδεις καταστάσεις των αρθρώσεων, λοιμώξεις του δέρματος ή μηχανικά προβλήματα των τενόντων. Σε αντίθεση με το αμφοτερόπλευρο οίδημα που υποδηλώνει συνήθως συστηματικά προβλήματα (όπως καρδιακή ή νεφρική ανεπάρκεια), η εντόπιση στο ένα άκρο στρέφει την ιατρική διερεύνηση σε τοπική παθολογία που απαιτεί άμεση αξιολόγηση.

Η συσσώρευση υγρού στους μεσοκυττάριους χώρους του αστραγάλου αποτελεί τον ορισμό του οιδήματος. Η περιοχή αυτή του σώματος είναι ιδιαίτερα επιρρεπής λόγω της βαρύτητας, η οποία αυξάνει την υδροστατική πίεση στα τριχοειδή αγγεία των κάτω άκρων. Όταν η ισορροπία μεταξύ της φλεβικής επιστροφής και της λεμφικής παροχέτευσης διαταράσσεται, το υγρό παραμένει στους ιστούς.

Είναι ζωτικής σημασίας να μην αγνοηθεί ένα αιφνίδιο μονόπλευρο οίδημα. Ενώ ορισμένες αιτίες είναι αυτοπεριοριζόμενες και ήπιες, άλλες αποτελούν εν δυνάμει απειλητικές για τη ζωή καταστάσεις. Ο ακριβής προσδιορισμός της αιτιολογίας εξαρτάται από τα συνοδά συμπτώματα, όπως η ερυθρότητα, η θερμότητα, ο πόνος ή ο πυρετός.

2. Μηχανισμός Δημιουργίας Οιδήματος στα Κάτω Άκρα

Σε φυσιολογικές συνθήκες, υπάρχει μια διαρκής ανταλλαγή υγρών μεταξύ των τριχοειδών αγγείων και των γύρω ιστών (δυνάμεις Starling). Η υδροστατική πίεση του αίματος σπρώχνει υγρό έξω από τα αγγεία, ενώ η οσμωτική πίεση των πρωτεϊνών του αίματος (κυρίως της αλβουμίνης) το τραβάει πίσω. Το επιπλέον υγρό που παραμένει στους ιστούς συλλέγεται και απομακρύνεται μέσω του λεμφικού συστήματος.

Το τοπικό, μονόπλευρο οίδημα στον αστράγαλο εμφανίζεται όταν διαταράσσεται αυτός ο ευαίσθητος μηχανισμός. Είτε αυξάνεται δραματικά η υδροστατική πίεση λόγω απόφραξης ή ανεπάρκειας μιας τοπικής φλέβας, είτε αυξάνεται η διαπερατότητα των τριχοειδών αγγείων εξαιτίας μιας φλεγμονώδους αντίδρασης, επιτρέποντας σε υγρά και πρωτεΐνες να διαφύγουν στον διάμεσο χώρο.

Η κατανόηση της παθοφυσιολογίας του οιδήματος κατευθύνει τον κλινικό ιατρό στην αναζήτηση της υποκείμενης αιτίας. Το οίδημα που δημιουργεί εντύπωμα (pits) κατά την πίεση με το δάκτυλο υποδεικνύει υψηλή περιεκτικότητα σε νερό, ενώ το μη εντυπωματικό οίδημα υποδηλώνει παρουσία πρωτεϊνών (λεμφοίδημα) ή υποδόριας φλεγμονής (μυξοίδημα).

3. Εν τω Βάθει Φλεβική Θρόμβωση (DVT): Η Πιο Επείγουσα Αιτία

Η Εν τω Βάθει Φλεβική Θρόμβωση αποτελεί τη σοβαρότερη διάγνωση που πρέπει να αποκλειστεί σε ένα ξαφνικό, μονόπλευρο πρήξιμο του κάτω άκρου. Πρόκειται για τον σχηματισμό ενός θρόμβου αίματος (πήγματος) μέσα σε μια εν τω βάθει φλέβα του ποδιού, ο οποίος εμποδίζει την επιστροφή του αίματος προς την καρδιά.

Λόγω της απόφραξης, η πίεση εντός των φλεβών αυξάνεται κατακόρυφα, οδηγώντας σε γρήγορη εξαγγείωση υγρού στον αστράγαλο και τη γάμπα. Κλινικά, το πόδι παρουσιάζεται οιδηματώδες, θερμό, ελαφρώς ερυθηματώδες ή κυανωτικό, και εξαιρετικά ευαίσθητο στην ψηλάφηση, ιδιαίτερα στους μύες της γαστροκνημίας.

Η κρισιμότητα της κατάστασης έγκειται στον κίνδυνο απόσπασης ενός τμήματος του θρόμβου. Αν αυτό συμβεί, το έμβολο ταξιδεύει μέσω της κυκλοφορίας και σφηνώνει στην πνευμονική αρτηρία, προκαλώντας πνευμονική εμβολή, μια εξαιρετικά επικίνδυνη για τη ζωή επιπλοκή.

4. Ρήξη Κύστης Baker και Επέκταση στο Γαστροκνήμιο

Η κύστη Baker αποτελεί μια συλλογή αρθρικού υγρού στο πίσω μέρος του γόνατος (ιγνυακός βόθρος), συνήθως δευτεροπαθής λόγω οστεοαρθρίτιδας ή ρήξης μηνίσκου. Αν και εντοπίζεται στο γόνατο, η συμπεριφορά της αφορά άμεσα τον αστράγαλο σε περίπτωση ρήξης.

Όταν η πίεση εντός της κύστης αυξηθεί απότομα, η κύστη μπορεί να ραγεί. Το φλεγμονώδες αρθρικό υγρό διαρρέει ελεύθερα ανάμεσα στις περιτονίες των μυών της γάμπας και καταλήγει, λόγω βαρύτητας, στην περιοχή του αστραγάλου, προκαλώντας αιφνίδιο πόνο, πρήξιμο και ερυθρότητα.

Το κλινικό σύνδρομο της ρήξης κύστης Baker (σύνδρομο ψευδοθρομβοφλεβίτιδας) μιμείται σε εντυπωσιακό βαθμό την Εν τω Βάθει Φλεβική Θρόμβωση. Η διαφορική διάγνωση γίνεται αποκλειστικά με τη χρήση υπερηχογραφήματος, το οποίο αναδεικνύει το ελεύθερο υγρό στις μυϊκές περιτονίες και διασφαλίζει τη βατότητα των φλεβών.

5. Οξεία Ουρική Αρθρίτιδα (Ποδάγρα) και Κρυσταλλικές Αρθροπάθειες

Η ουρική αρθρίτιδα είναι μια φλεγμονώδης νόσος που προκαλείται από την εναπόθεση κρυστάλλων ουρικού μονονατρίου στις αρθρώσεις. Αν και τυπικά προσβάλλει τη μεταταρσιοφαλαγγική άρθρωση του μεγάλου δακτύλου του ποδιού, μπορεί κάλλιστα να εμφανιστεί με μορφή οξείας προσβολής στην άρθρωση του αστραγάλου.

Η κρίση ξεκινά απότομα, συχνά κατά τη διάρκεια της νύχτας, με ραγδαία ανάπτυξη οιδήματος. Η άρθρωση του αστραγάλου καθίσταται εξαιρετικά επώδυνη, σε σημείο που ο ασθενής δεν αντέχει καν την επαφή με το σεντόνι. Το δέρμα στην περιοχή είναι έντονα ερυθρό, γυαλιστερό και θερμό, υποδηλώνοντας τη σφοδρή φλεγμονώδη αντίδραση.

Η υπερουριχαιμία (αυξημένο ουρικό οξύ στο αίμα) αποτελεί τον κύριο προδιαθεσικό παράγοντα, αλλά την ώρα της κρίσης τα επίπεδα μπορεί να είναι φυσιολογικά. Η οριστική διάγνωση τίθεται με την ανίχνευση κρυστάλλων εντός του αρθρικού υγρού κατόπιν παρακέντησης.

6. Κυτταρίτιδα: Βακτηριακή Λοίμωξη του Δέρματος

Η κυτταρίτιδα των κάτω άκρων αποτελεί μια οξεία, μη νεκρωτική, βακτηριακή λοίμωξη των βαθύτερων στιβάδων του δέρματος και του υποδόριου ιστού. Τα συνήθη παθογόνα είναι ο Στρεπτόκοκκος και ο Χρυσίζων Σταφυλόκοκκος, τα οποία εισέρχονται στον οργανισμό μέσω μιας αμυχής, ενός έλκους ή μέσω μυκητιασικής λοίμωξης των δακτύλων.

Η λοίμωξη προκαλεί ταχεία συσσώρευση φλεγμονώδους εξιδρώματος, οδηγώντας σε μονόπλευρο οίδημα του αστραγάλου και της γύρω περιοχής. Τα χαρακτηριστικά σημεία της φλεγμονής (πόνος, θερμότητα, ερυθρότητα, οίδημα) είναι έντονα παρόντα.

Σε αντίθεση με άλλες αιτίες οιδήματος, η κυτταρίτιδα συχνά συνοδεύεται από συστηματικά συμπτώματα, όπως υψηλός πυρετός, ρίγος και διόγκωση των τοπικών λεμφαδένων. Είναι μια κατάσταση που απαιτεί άμεση έναρξη αντιβιοτικής αγωγής για την αποτροπή επέκτασης της λοίμωξης και εμφάνισης σηψαιμίας.

7. Υποκλινικά Διαστρέμματα και Κακώσεις που Διαφεύγουν

Πολλές φορές, ένα αιφνίδιο πρήξιμο του αστραγάλου οφείλεται σε μηχανικό τραυματισμό τον οποίο ο ασθενής δεν αξιολόγησε αρχικά ως σημαντικό ή δεν θυμάται καν τη στιγμή που συνέβη. Ένα απλό “γύρισμα” του ποδιού (διάστρεμμα) προκαλεί μερική ρήξη των συνδέσμων που σταθεροποιούν την άρθρωση.

Ο οργανισμός αντιδρά με τοπική φλεγμονή και συσσώρευση υγρού προκειμένου να προστατεύσει και να επουλώσει τον τραυματισμένο ιστό. Το οίδημα ενδέχεται να μην εμφανιστεί αμέσως τη στιγμή της κάκωσης, αλλά να αναπτυχθεί σταδιακά τις επόμενες ώρες, προκαλώντας την ψευδαίσθηση ότι εμφανίστηκε “χωρίς λόγο”.

Η κλινική εξέταση αποκαλύπτει ευαισθησία πάνω από συγκεκριμένους συνδέσμους (συνηθέστερα τον πρόσθιο αστραγαλοπερονικό) και ενδεχομένως εκχύμωση (μελανιά) που επιβεβαιώνει τη μηχανική βλάβη των μικρών αγγείων της περιοχής.

8. Φλεβική Ανεπάρκεια και Μονόπλευρη Εμφάνιση

Η χρόνια φλεβική ανεπάρκεια αποτελεί συχνή αιτία οιδήματος των κάτω άκρων. Αν και συνήθως εμφανίζεται και στα δύο πόδια, ενδέχεται να είναι πιο έκδηλη ή να ξεκινήσει ασύμμετρα στο ένα άκρο, εφόσον το εν λόγω φλεβικό δίκτυο έχει υποστεί μεγαλύτερη φθορά στις βαλβίδες του.

Οι βαλβίδες στο εσωτερικό των φλεβών αποτρέπουν την παλινδρόμηση του αίματος λόγω της βαρύτητας. Όταν καταστρέφονται, το αίμα λιμνάζει στις φλέβες της γάμπας και του αστραγάλου. Αυτή η αυξημένη υδροστατική πίεση πιέζει το πλάσμα του αίματος προς τους γύρω ιστούς, οδηγώντας σε οίδημα στο τέλος της ημέρας.

Χαρακτηριστικό αυτής της αιτίας είναι ότι το πρήξιμο υποχωρεί σημαντικά ή εξαφανίζεται πλήρως μετά από νυχτερινή ανάπαυση με το πόδι σε ανάρροπη (υπερυψωμένη) θέση. Μακροχρόνια, παρατηρείται μελάγχρωση του δέρματος (σκούρο χρώμα) και πάχυνση των ιστών γύρω από τους αστραγάλους.

9. Λεμφοίδημα: Διαταραχές του Λεμφικού Συστήματος

Το λεμφοίδημα αποτελεί ένα χρόνιο νόσημα που χαρακτηρίζεται από τη συσσώρευση υγρού πλούσιου σε πρωτεΐνες στους μεσοκυττάριους χώρους. Προκύπτει από ανεπάρκεια ή βλάβη του λεμφικού συστήματος, το οποίο φυσιολογικά αποστραγγίζει αυτά τα υγρά.

Όταν αφορά το ένα μόνο κάτω άκρο, μπορεί να οφείλεται σε πρωτοπαθείς ανατομικές ανωμαλίες των λεμφαγγείων, ή πολύ συχνότερα, σε δευτεροπαθείς αιτίες όπως προηγηθείσα χειρουργική επέμβαση στους λεμφαδένες, ακτινοθεραπεία, ή προηγούμενα επεισόδια σοβαρής κυτταρίτιδας που κατέστρεψαν τα τοπικά λεμφαγγεία.

Το οίδημα σε αυτή την περίπτωση είναι σκληρό, δεν δημιουργεί εύκολα εντύπωμα κατά την ψηλάφηση (non-pitting), και συνήθως αφορά και τα δάκτυλα των ποδιών (σημείο Stemmer). Η κατάσταση αυτή απαιτεί εξειδικευμένη φυσιοθεραπευτική προσέγγιση.

10. Τενοντίτιδα και Παθήσεις του Αχίλλειου Τένοντα

Οι φλεγμονές των τενόντων (τενοντίτιδες) που περιβάλλουν τον αστράγαλο, μπορούν να προκαλέσουν σημαντικό, εντοπισμένο πρήξιμο. Ο Αχίλλειος τένοντας (στο πίσω μέρος) και οι περονιαίοι τένοντες (στην εξωτερική πλευρά) καταπονούνται συχνά από μικροτραυματισμούς ή λανθασμένα υποδήματα.

Η τενοντοελυτρίτιδα, η φλεγμονή δηλαδή του ελύτρου που περιβάλλει τον τένοντα, συνοδεύεται από υπερπαραγωγή υγρού εντός του ελύτρου, προκαλώντας εμφανές οίδημα κατά μήκος της πορείας του τένοντα. Η κατάσταση επιδεινώνεται με την κίνηση της άρθρωσης έναντι αντίστασης.

Ο πόνος εντοπίζεται ακριβώς πάνω στον πάσχοντα τένοντα και η ξεκούραση συνήθως προσφέρει ανακούφιση. Η χρήση τοπικών αντιφλεγμονωδών και η υποστήριξη της ποδικής καμάρας είναι βασικά στοιχεία της θεραπείας.

11. Φαρμακευτικά Αίτια και Τοπικές Αντιδράσεις

Αν και το φαρμακογενές οίδημα είναι συνήθως αμφοτερόπλευρο, σε ορισμένες περιπτώσεις συνυπάρχουσας ήπιας φλεβικής ανεπάρκειας στο ένα πόδι, η έναρξη ενός νέου φαρμάκου μπορεί να πυροδοτήσει έντονο μονόπλευρο πρήξιμο.

Οι ανταγωνιστές ασβεστίου (όπως η αμλοδιπίνη, ευρέως χρησιμοποιούμενη για την υπέρταση) προκαλούν ισχυρή αγγειοδιαστολή στα τριχοειδή, αυξάνοντας την υδροστατική πίεση και οδηγώντας σε εξαγγείωση υγρού, ειδικά γύρω από τους αστραγάλους. Άλλα φάρμακα, όπως τα κορτικοστεροειδή, τα μη στεροειδή αντιφλεγμονώδη (ΜΣΑΦ) και ορισμένα αντιδιαβητικά, συμβάλλουν στην κατακράτηση νατρίου και νερού.

Τέλος, δεν πρέπει να παραβλέπονται οι τοπικές αλλεργικές αντιδράσεις ή τα τσιμπήματα εντόμων. Ο οργανισμός αντιδρά στο ξένο αλλεργιογόνο απελευθερώνοντας ισταμίνη, γεγονός που αυξάνει ραγδαία την τοπική αγγειακή διαπερατότητα και προκαλεί αιφνίδιο, κνησμώδες οίδημα.

12. Διαγνωστικός Αλγόριθμος: Από το Ιστορικό στο Υπερηχογράφημα

Η διερεύνηση ενός μονόπλευρου οιδήματος αστραγάλου απαιτεί αυστηρή μεθοδολογία. Το κλινικό ιστορικό οφείλει να αποσαφηνίσει τη χρονικότητα (αιφνίδια έναντι σταδιακής εμφάνισης), τη σχέση με φαρμακευτική αγωγή, παρατεταμένη ακινησία (π.χ. μακρύ ταξίδι, χειρουργείο) και την παρουσία συστηματικών νοσημάτων.

Σε εργαστηριακό επίπεδο, η μέτρηση των D-dimers στο αίμα έχει υψηλή αρνητική προγνωστική αξία. Εάν τα επίπεδά τους είναι απολύτως φυσιολογικά, η πιθανότητα εν τω βάθει φλεβικής θρόμβωσης είναι εξαιρετικά μικρή. Οι δείκτες φλεγμονής (CRP) και το ουρικό οξύ βοηθούν στον αποκλεισμό φλεγμονωδών αιτιών.

Το έγχρωμο Doppler (Triplex) υπερηχογράφημα των φλεβών των κάτω άκρων είναι η εξέταση εκλογής. Πρόκειται για μια μη επεμβατική, ταχεία μέθοδο που απεικονίζει τη ροή του αίματος, εντοπίζει θρόμβους εντός του αυλού και μπορεί ταυτόχρονα να αποκαλύψει ελεύθερο υγρό στο γαστροκνήμιο (όπως σε ρήξη κύστης Baker).

13. Πότε να Αναζητήσετε Άμεση Ιατρική Βοήθεια

Υπάρχουν ορισμένα “κόκκινα σημάδια” (red flags) που καθιστούν το πρήξιμο στον αστράγαλο ιατρικό επείγον. Εάν το οίδημα εμφανιστεί ραγδαία και συνοδεύεται από έντονο πόνο σε όλη τη γάμπα, απαιτείται άμεση εξέταση για αποκλεισμό θρόμβωσης.

Ακόμη πιο κρίσιμο είναι όταν το οίδημα στο πόδι συνοδεύεται από αιφνίδια δύσπνοια, πόνο στο στήθος, ταχυκαρδία ή αιμόπτυση. Η εικόνα αυτή θέτει την υποψία ότι ένας θρόμβος έχει αποσπαστεί και έχει προκαλέσει πνευμονική εμβολή.

Επιπρόσθετα, εάν το δέρμα είναι καυτό, κατακόκκινο, ο ασθενής εμφανίζει υψηλό πυρετό και παρατηρείται ταχεία εξάπλωση του ερυθήματος προς το γόνατο, ο κίνδυνος συστηματικής σήψης από βακτηριακή κυτταρίτιδα επιβάλλει άμεση εισαγωγή σε νοσοκομείο.

14. Συντηρητική Αντιμετώπιση και Πρώτες Βοήθειες

Εάν έχουν αποκλειστεί οι επείγουσες καταστάσεις, η αρχική αντιμετώπιση στοχεύει στη μείωση του οιδήματος και την ανακούφιση του πόνου μέσω της αρχής R.I.C.E. (Rest, Ice, Compression, Elevation).

Η ανάπαυση (Rest) και η ανάρροπη θέση του σκέλους (Elevation), όπου το πόδι τοποθετείται σε ύψος πάνω από το επίπεδο της καρδιάς, βοηθούν τη βαρύτητα να διευκολύνει τη φλεβική και λεμφική επιστροφή των υγρών. Η εφαρμογή πάγου (Ice) για 15-20 λεπτά, ιδίως σε τραυματικές ή φλεγμονώδεις αιτίες, προκαλεί τοπική αγγειοσύσπαση και μειώνει την εξαγγείωση υγρού.

Η περίδεση με ελαστικό επίδεσμο (Compression) παρέχει μια εξωτερική πίεση που αντιτίθεται στην υδροστατική πίεση των αγγείων. Ωστόσο, η συμπίεση πρέπει να εφαρμόζεται με προσοχή και μόνο αφού έχει διασφαλιστεί ότι δεν υπάρχει διαταραχή στην αρτηριακή αιμάτωση του σκέλους.

15. Εξειδικευμένες Θεραπευτικές Παρεμβάσεις

Η οριστική θεραπεία εξαρτάται αποκλειστικά από την υποκείμενη αιτία. Σε περίπτωση ανίχνευσης Εν τω Βάθει Φλεβικής Θρόμβωσης, χορηγείται άμεσα αντιπηκτική αγωγή (ηπαρίνες χαμηλού μοριακού βάρους, νεότερα από του στόματος αντιπηκτικά) προκειμένου να σταματήσει η επέκταση του θρόμβου και να προληφθεί η πνευμονική εμβολή.

Για τις οξείες προσβολές ουρικής αρθρίτιδας, χρησιμοποιούνται ισχυρά μη στεροειδή αντιφλεγμονώδη φάρμακα, κολχικίνη ή ενδαρθρικές εγχύσεις κορτικοστεροειδών, προκειμένου να κατασταλεί άμεσα η φλεγμονώδης αντίδραση στους κρυστάλλους.

Εάν διαγνωστεί κυτταρίτιδα, απαιτείται εντατική αντιβιοτική θεραπεία, συχνά ενδοφλέβια τις πρώτες ημέρες, για την εκρίζωση του βακτηρίου. Σε χρόνιες καταστάσεις όπως το λεμφοίδημα ή η φλεβική ανεπάρκεια, η εξειδικευμένη χρήση καλτσών διαβαθμισμένης συμπίεσης και η χειροκίνητη λεμφική παροχέτευση (massage) αποτελούν τον ακρογωνιαίο λίθο της μακροχρόνιας διαχείρισης.

16. Συχνές Ερωτήσεις (FAQ)

1. Τι πρέπει να κάνω εάν ξυπνήσω με ξαφνικό πρήξιμο στον αστράγαλο;

Εάν δεν υπάρχει προφανές τραύμα, μην το αγνοήσετε. Τοποθετήστε το πόδι ψηλά. Εάν συνοδεύεται από πόνο στη γάμπα, ερυθρότητα ή θερμότητα, αναζητήστε άμεσα ιατρική εκτίμηση για αποκλεισμό θρόμβωσης.

2. Μπορεί η κακή διατροφή να προκαλέσει πρήξιμο στο ένα πόδι;

Η υψηλή πρόσληψη αλατιού προκαλεί κατακράτηση υγρών, αλλά συνήθως το οίδημα είναι αμφοτερόπλευρο (και στα δύο πόδια). Το μονόπλευρο πρήξιμο υποδηλώνει τοπικό πρόβλημα.

3. Γιατί το πρήξιμο μεγαλώνει κατά τη διάρκεια της ημέρας;

Η βαρύτητα αναγκάζει το αίμα και τα υγρά να συσσωρεύονται στα χαμηλότερα σημεία του σώματος. Αν υπάρχει ήπια φλεβική ανεπάρκεια, η ορθοστασία επιδεινώνει τη συγκέντρωση υγρού στον αστράγαλο.

4. Είναι ασφαλές να κάνω μασάζ στον πρησμένο αστράγαλο;

Μόνο εάν έχει αποκλειστεί η ύπαρξη θρόμβωσης με υπερηχογράφημα. Σε περίπτωση θρόμβου (DVT), το μασάζ μπορεί να αποσπάσει τον θρόμβο και να προκαλέσει θανατηφόρα εμβολή.

5. Τι είναι το υπερηχογράφημα Triplex και είναι επώδυνο;

Είναι μια απολύτως ανώδυνη εξέταση που χρησιμοποιεί ηχητικά κύματα για να ελέγξει τη ροή του αίματος στις φλέβες και να αποκλείσει τη θρόμβωση.

6. Μπορεί ένα παλιό διάστρεμμα να προκαλέσει ξαφνικό πρήξιμο;

Ναι. Οι αρθρώσεις που έχουν υποστεί τραυματισμό στο παρελθόν ενδέχεται να αναπτύξουν πρώιμη οστεοαρθρίτιδα ή χρόνια αστάθεια, γεγονός που μπορεί να προκαλέσει φλεγμονή και οίδημα μετά από έντονη δραστηριότητα.

7. Πώς επηρεάζουν τα φάρμακα της πίεσης τον αστράγαλο;

Συγκεκριμένα φάρμακα, κυρίως οι ανταγωνιστές ασβεστίου (αμλοδιπίνη), προκαλούν αγγειοδιαστολή και αυξάνουν την πίεση στα τριχοειδή, οδηγώντας συχνά σε οίδημα αστραγάλων, το οποίο όμως είναι συνήθως και στα δύο άκρα.

17. Βιβλιογραφία

• Kearon C, et al. Antithrombotic Therapy for VTE Disease: CHEST Guideline and Expert Panel Report. Chest. 2016.
• Raff AB, Kroshinsky D. Cellulitis: A Review. JAMA. 2016.
• FitzGerald JD, et al. 2020 American College of Rheumatology Guideline for the Management of Gout. Arthritis Care Res. 2020.

Αποποίηση ευθύνης: Το περιεχόμενο προορίζεται για ενημέρωση και δεν αντικαθιστά ιατρική συμβουλή. Πάντα να συμβουλεύεστε τον γιατρό σας για εξατομικευμένη θεραπεία.