1. Εισαγωγή: Αιφνίδια Εμφάνιση Κνίδωσης
Η αιφνίδια εμφάνιση κνίδωσης στους ενήλικες προκαλείται κυρίως από οξείες αλλεργικές αντιδράσεις σε τρόφιμα, φάρμακα ή τσιμπήματα εντόμων, καθώς και από ιογενείς λοιμώξεις ή έντονο ψυχολογικό στρες. Ο μηχανισμός περιλαμβάνει την απότομη απελευθέρωση ισταμίνης από τα μαστοκύτταρα του δέρματος, οδηγώντας σε ταχεία αγγειοδιαστολή και έντονο οίδημα (τις γνωστές «καντήλες»).
Η κνίδωση δεν είναι μια μεμονωμένη πάθηση, αλλά μια δερματική αγγειακή αντίδραση (σύμπτωμα), η οποία εκδηλώνεται με χαρακτηριστικούς πομφούς. Πρόκειται για ερυθρές, υπερυψωμένες, εξαιρετικά κνησμώδεις βλάβες, οι οποίες έχουν την τάση να αλλάζουν μέγεθος, σχήμα και εντόπιση μέσα σε λίγες ώρες, προσδίδοντας μια εικόνα “μετανάστευσης” στο δέρμα.
Η αναζήτηση της αιτίας αποτελεί συχνά μια διαγνωστική πρόκληση, ειδικά στους ενήλικες, όπου το ανοσοποιητικό σύστημα έχει ήδη αναπτύξει πολυπλοκότητα. Η διάκριση της αιτιολογίας είναι ζωτικής σημασίας, καθώς σε ορισμένες περιπτώσεις, η κνίδωση μπορεί να αποτελεί το προοίμιο μιας σοβαρής, συστηματικής αναφυλαξίας που απειλεί άμεσα τη ζωή του ασθενούς.
2. Ο Παθοφυσιολογικός Μηχανισμός: Μαστοκύτταρα και Ισταμίνη
Το κεντρικό κύτταρο στην παθογένεση της κνίδωσης είναι το μαστοκύτταρο (σιτευτικό κύτταρο), το οποίο εδράζεται στον συνδετικό ιστό του δέρματος γύρω από τα αιμοφόρα αγγεία. Τα μαστοκύτταρα είναι γεμάτα με κοκκία που περιέχουν προσχηματισμένους μεσολαβητές, με κυριότερο την ισταμίνη.
Όταν ενεργοποιηθούν (είτε μέσω αλλεργικών μηχανισμών μέσω ανοσοσφαιρίνης IgE, είτε μέσω μη αλλεργικών, απευθείας ερεθισμάτων), τα μαστοκύτταρα υφίστανται αποκοκκίωση (degranulation). Η απελευθέρωση της ισταμίνης, των λευκοτριενίων και των προσταγλανδινών προκαλεί άμεση αγγειοδιαστολή στα τριχοειδή αγγεία και αύξηση της διαπερατότητάς τους.
Αυτό έχει ως αποτέλεσμα τη ραγδαία διαρροή πλάσματος από τα αγγεία προς τον περιβάλλοντα δερματικό ιστό (το χόριο). Η συσσώρευση αυτού του υγρού προκαλεί το χαρακτηριστικό εξόγκωμα (πομφός), ενώ η διέγερση των αισθητικών νευρικών απολήξεων από την ισταμίνη προκαλεί τον βασανιστικό κνησμό (φαγούρα).
3. Οξεία έναντι Χρόνιας Κνίδωσης: Κλινική Διάκριση
Η κλινική ταξινόμηση της κνίδωσης βασίζεται αποκλειστικά στη διάρκειά της, ένα στοιχείο που κατευθύνει ριζικά τη διαγνωστική σκέψη. Οξεία κνίδωση ορίζεται αυτή που διαρκεί από λίγες ώρες έως λιγότερο από έξι εβδομάδες. Στους ενήλικες, το 70% των επεισοδίων είναι οξέα.
Στην οξεία κνίδωση, η αιτία εντοπίζεται σχετικά εύκολα: συνήθως είναι ένα πρόσφατο γεύμα, ένα νέο φάρμακο ή μια ιογενής λοίμωξη. Το επεισόδιο είναι αυτοπεριοριζόμενο και υποχωρεί μόλις απομακρυνθεί ο εκλυτικός παράγοντας.
Αντιθέτως, η χρόνια κνίδωση ορίζεται ως η καθημερινή (ή σχεδόν καθημερινή) εμφάνιση πομφών για περισσότερο από έξι εβδομάδες. Σε αυτή την περίπτωση (χρόνια αυθόρμητη κνίδωση), η αιτία σπάνια είναι αλλεργική (τροφική). Οφείλεται κυρίως σε αυτοάνοσους μηχανισμούς, όπου ο οργανισμός παράγει αυτοαντισώματα που επιτίθενται στα ίδια του τα μαστοκύτταρα, διατηρώντας τα σε μόνιμη διεγερσιμότητα.
| Χαρακτηριστικό | Οξεία Κνίδωση | Χρόνια Κνίδωση |
|---|---|---|
| Διάρκεια Συμπτωμάτων | Λιγότερο από 6 εβδομάδες | Περισσότερο από 6 εβδομάδες |
| Συνηθέστερα Αίτια | Τροφές, Φάρμακα, Ιώσεις | Αυτοάνοσα αίτια, Ιδιοπαθής |
| Αλλεργιολογικός Έλεγχος | Συχνά αποκαλυπτικός | Συνήθως αρνητικός |
| Θεραπευτική Προσέγγιση | Βραχυχρόνια Αντιισταμινικά | Μακροχρόνια Αγωγή, Βιολογικοί Παράγοντες |
4. Τροφικές Αλλεργίες και Ψευδοαλλεργικές Αντιδράσεις
Οι τροφικές αλλεργίες είναι μια από τις πιο γνωστές αιτίες οξείας κνίδωσης. Στους ενήλικες, οι πιο κοινοί ένοχοι είναι τα θαλασσινά, τα οστρακοειδή, οι ξηροί καρποί (ειδικά τα φιστίκια και τα καρύδια) και ορισμένα φρέσκα φρούτα. Η αντίδραση σε αυτά είναι IgE-μεσολαβούμενη και εμφανίζεται συνήθως μέσα σε λίγα λεπτά έως δύο ώρες από την κατανάλωση.
Ωστόσο, υπάρχει και μια άλλη κατηγορία τροφικών αντιδράσεων, οι “ψευδοαλλεργικές”. Ορισμένα τρόφιμα, όπως οι φράουλες, η σοκολάτα, το κόκκινο κρασί, τα παλαιωμένα τυριά και οι ντομάτες, είτε περιέχουν τα ίδια υψηλές ποσότητες ισταμίνης, είτε περιέχουν ουσίες (ισταμινοαπελευθερωτές) που αναγκάζουν τα μαστοκύτταρα να “αδειάσουν” το περιεχόμενό τους χωρίς να παρεμβάλλεται το ανοσοποιητικό σύστημα.
Στις ψευδοαλλεργικές αντιδράσεις, τα αλλεργικά τεστ (δερματικά τεστ ή RAST στο αίμα) θα βγουν απολύτως αρνητικά, δημιουργώντας σύγχυση στον ασθενή, παρά το γεγονός ότι η κατανάλωση του τροφίμου αποδεδειγμένα του προκαλεί καντήλες.
5. Φαρμακογενής Κνίδωση: Συνήθη Ένοχα Φάρμακα
Η λήψη φαρμάκων ευθύνεται για ένα τεράστιο ποσοστό οξέων εξανθημάτων στους ενήλικες. Τα αντιβιοτικά (ειδικά οι πενικιλίνες και οι κεφαλοσπορίνες) είναι οι πλέον κλασικοί εκλυτικοί παράγοντες, προκαλώντας γνήσια αλλεργική (IgE) αντίδραση, η οποία μπορεί να εξελιχθεί σε αναφυλαξία.
Ιδιαίτερη προσοχή απαιτούν τα Μη Στεροειδή Αντιφλεγμονώδη Φάρμακα (ΜΣΑΦ), όπως η ιβουπροφαίνη και η ασπιρίνη. Τα φάρμακα αυτά πυροδοτούν συχνά κνίδωση, όχι μέσω αλλεργίας, αλλά λόγω φαρμακολογικής παρέμβασης: αναστέλλουν το ένζυμο κυκλοοξυγενάση (COX), οδηγώντας σε υπερπαραγωγή λευκοτριενίων, τα οποία με τη σειρά τους προκαλούν αγγειοδιαστολή και οίδημα.
Ακόμη και φάρμακα για την αρτηριακή πίεση, όπως οι αναστολείς μετατρεπτικού ενζύμου της αγγειοτενσίνης (α-ΜΕΑ), μπορεί να προκαλέσουν αιφνίδιο αγγειοοίδημα (πρήξιμο χειλιών, βλεφάρων, γλώσσας) που συχνά συνοδεύει την κνίδωση, ακόμη και μετά από μήνες ασφαλούς χρήσης τους.
6. Ιογενείς και Βακτηριακές Λοιμώξεις
Παρότι οι λοιμώξεις συνδέονται συχνότερα με την κνίδωση στα παιδιά, αποτελούν υποτιμημένο αίτιο και στους ενήλικες. Στην πραγματικότητα, πολλές οξείες κνιδώσεις που αποδίδονται λανθασμένα σε “κάτι που έφαγα”, οφείλονται σε μια ασυμπτωματική ιογενή λοίμωξη (π.χ. αδενοϊοί, εντεροϊοί ή ο ιός Epstein-Barr).
Ο μηχανισμός πιστεύεται ότι αφορά τη δημιουργία ανοσοσυμπλεγμάτων (ένωση ιού με αντισώματα), τα οποία κυκλοφορούν στο αίμα, επικάθονται στα αγγεία του δέρματος και ενεργοποιούν το σύστημα του συμπληρώματος, οδηγώντας σε απελευθέρωση ισταμίνης.
Στις περιπτώσεις χρόνιας κνίδωσης, έχει ενοχοποιηθεί και το βακτήριο του στομάχου (Helicobacter pylori), καθώς και χρόνιες παρασιτικές λοιμώξεις. Η εκρίζωση του ελικοβακτηριδίου έχει αποδειχθεί ότι οδηγεί σε πλήρη ύφεση της κνίδωσης σε ένα αξιοσημείωτο ποσοστό ενηλίκων.
7. Φυσική Κνίδωση (Δερμογραφισμός, Ψύχος, Πίεση)
Η «φυσική κνίδωση» είναι μια ιδιαίτερη κατηγορία όπου οι καντήλες πυροδοτούνται από απολύτως φυσικά ερεθίσματα. Η συχνότερη μορφή είναι ο δερμογραφισμός (symptomatic dermographism). Στους ασθενείς αυτούς, ένα απλό, ελαφρύ ξύσιμο ή η τριβή των ρούχων (π.χ. από μια στενή ζώνη) έχει ως αποτέλεσμα την εμφάνιση γραμμοειδών πομφών ακριβώς στο σημείο της τριβής μέσα σε 5 λεπτά.
Άλλη σημαντική μορφή είναι η κνίδωση εκ ψύχους. Το δέρμα αντιδρά βίαια στην απότομη πτώση της θερμοκρασίας (π.χ. επαφή με παγάκι, παγωμένος άνεμος ή κολύμπι σε κρύα θάλασσα). Η βουτιά σε κρύο νερό μπορεί να προκαλέσει μαζική απελευθέρωση ισταμίνης και καταπληξία (σοκ) από την απότομη πτώση της αρτηριακής πίεσης.
Η κνίδωση εκ πιέσεως (delayed pressure urticaria) εμφανίζεται μετά από παρατεταμένη πίεση (π.χ. στους ώμους από ένα βαρύ σακίδιο ή στα πέλματα μετά από πολύωρη ορθοστασία). Χαρακτηρίζεται από βαθύ, επώδυνο οίδημα που αναπτύσσεται πολλές ώρες μετά την εφαρμογή της πίεσης.
8. Κνίδωση εκ Χολινεργικής Αντίδρασης (Ιδρώτας και Άσκηση)
Μια εξαιρετικά ενοχλητική μορφή κνίδωσης στους ενήλικες είναι η χολινεργική κνίδωση (cholinergic urticaria). Εμφανίζεται ως αντίδραση στην αύξηση της κεντρικής θερμοκρασίας του σώματος, συνήθως κατά τη διάρκεια έντονης σωματικής άσκησης, στρες, κατανάλωσης καυτερών φαγητών ή λήψης ενός πολύ ζεστού ντους.
Οι βλάβες της χολινεργικής κνίδωσης είναι μοναδικές: πρόκειται για μικροσκοπικούς πομφούς (μεγέθους 1-3 χιλιοστών), οι οποίοι περιβάλλονται από ένα μεγάλο, έντονα ερυθρό δακτύλιο (άλως). Ξεκινούν συχνά από τον κορμό ή τον λαιμό και εξαπλώνονται.
Ο μηχανισμός περιλαμβάνει την απελευθέρωση ακετυλοχολίνης από τις νευρικές απολήξεις των ιδρωτοποιών αδένων. Σε ορισμένα άτομα, αυτή η ακετυλοχολίνη διεγείρει λανθασμένα τα γειτονικά μαστοκύτταρα, πυροδοτώντας την αλλεργική απάντηση (ιδρώτας ως αλλεργιογόνο).
9. Ψυχολογικό Στρες και Νευρογενής Φλεγμονή
Το ψυχολογικό στρες δεν είναι μύθος, αλλά ένας ισχυρότατος νευρο-ανοσολογικός εκλυτικός παράγοντας για δερματικές παθήσεις. Η αιφνίδια κνίδωση μετά από ένα σοβαρό ψυχικό τραύμα, επαγγελματική εξουθένωση (burnout) ή περιόδους έντονου άγχους, αποτελεί συχνό φαινόμενο.
Σε κατάσταση στρες, ο υποθάλαμος και τα περιφερικά νεύρα του δέρματος απελευθερώνουν νευροπεπτίδια (κυρίως την ουσία P – Substance P). Αυτά τα πεπτίδια συνδέονται άμεσα σε ειδικούς υποδοχείς πάνω στα μαστοκύτταρα (χωρίς την ανάγκη αλλεργιογόνου ή αντισωμάτων IgE), προκαλώντας την άμεση και ραγδαία αποκοκκίωσή τους (νευρογενής φλεγμονή).
Οι ασθενείς δημιουργούν συχνά έναν φαύλο κύκλο: το άγχος προκαλεί την κνίδωση, η εικόνα του σώματος (γεμάτο καντήλες) και ο βασανιστικός κνησμός αυξάνουν το άγχος, οδηγώντας σε νέες, συνεχιζόμενες εκρήξεις του εξανθήματος.
10. Τσιμπήματα Εντόμων και Περιβαλλοντικά Αλλεργιογόνα
Τα δηλητήρια εντόμων (υμενόπτερα: μέλισσες, σφήκες) είναι ισχυρά αλλεργιογόνα. Ένα τσίμπημα μπορεί να προκαλέσει τεράστια τοπική κνίδωση. Εάν το άτομο είναι ευαισθητοποιημένο, η κνίδωση θα γενικευτεί σε όλο το σώμα (σε σημεία μακριά από το τσίμπημα), γεγονός που αποτελεί συστηματική αλλεργική αντίδραση.
Επιπλέον, ορισμένα περιβαλλοντικά αλλεργιογόνα που έρχονται σε άμεση επαφή με το δέρμα, μπορεί να προκαλέσουν “κνίδωση εξ επαφής” (contact urticaria). Παραδείγματα αποτελούν το λάτεξ (γάντια), το τρίχωμα ή το σάλιο κατοικίδιων (γάτες, σκύλοι), καθώς και ορισμένα φυτά (π.χ. τσουκνίδα).
Η κνίδωση εξ επαφής εμφανίζεται αυστηρά στο σημείο όπου το δέρμα άγγιξε το αλλεργιογόνο και εξαφανίζεται ταχέως εάν το δέρμα πλυθεί άμεσα. Εάν, ωστόσο, το αλλεργιογόνο εισπνευσθεί (π.χ. σωματίδια λάτεξ), μπορεί να προκαλέσει γενικευμένη κνίδωση.
11. Αυτοάνοση Κνίδωση (Διαταραχές του Θυρεοειδούς)
Όταν μια κνίδωση αρνείται να υποχωρήσει και μεταπίπτει σε χρόνια (άνω των 6 εβδομάδων), το ανοσοποιητικό σύστημα του ίδιου του ασθενούς αποτελεί την κύρια πηγή του προβλήματος. Έως και το 50% των περιπτώσεων χρόνιας κνίδωσης στους ενηλίκους θεωρείται πλέον αυτοάνοσης αιτιολογίας.
Ο οργανισμός παράγει αυτοαντισώματα (κυρίως IgG) τα οποία στρέφονται είτε ενάντια στα δικά του μόρια IgE, είτε ενάντια στον υποδοχέα FceRI που βρίσκεται στην επιφάνεια των μαστοκυττάρων. Όταν αυτά τα αντισώματα συνδεθούν στον υποδοχέα, προκαλούν συνεχή, «λανθασμένη» απελευθέρωση ισταμίνης μέρα και νύχτα.
Υπάρχει στενή σύνδεση αυτής της μορφής κνίδωσης με άλλα αυτοάνοσα νοσήματα, ιδιαίτερα την αυτοάνοση θυρεοειδίτιδα Hashimoto. Ο έλεγχος για αντιθυρεοειδικά αντισώματα (Anti-TPO, Anti-TG) αποτελεί ρουτίνα στη διερεύνηση της χρόνιας, ακατάπαυστης κνίδωσης.
12. Κλινική Αξιολόγηση: Πότε Απαιτείται Αλλεργιολογικός Έλεγχος;
Σε ένα πρώτο, οξύ επεισόδιο κνίδωσης, ο εκτεταμένος αλλεργιολογικός έλεγχος δεν συνιστάται ιατρικά, εκτός εάν το ιστορικό “φωνάζει” για συγκεκριμένο αίτιο (π.χ. ο ασθενής έφαγε γαρίδες και σε 10 λεπτά γέμισε καντήλες). Στις περισσότερες οξείες περιπτώσεις (λόγω ίωσης ή άγνωστης αιτίας), το επεισόδιο θα περάσει και δεν θα επανέλθει ποτέ.
Ωστόσο, εάν το εξάνθημα επιμένει, αν εμφανίζεται σταθερά μετά την κατανάλωση συγκεκριμένων ομάδων τροφών, ή αν σχετίζεται με εργασιακό περιβάλλον, ο Αλλεργιολόγος θα προχωρήσει σε δερματικές δοκιμασίες (Skin Prick Tests) ή σε αιματολογικό έλεγχο ειδικών αντισωμάτων IgE (RAST).
Εάν πρόκειται για φαρμακευτική αλλεργία, η διενέργεια αλλεργικών τεστ απαιτεί ιδιαίτερη προσοχή, καθώς η χορήγηση φαρμάκων για test (provocation) μπορεί να γίνει μόνο σε ασφαλές, νοσοκομειακό περιβάλλον λόγω κινδύνου.
13. Ενδείξεις Σοβαρότητας: Κίνδυνος Αναφυλαξίας (Red Flags)
Η κνίδωση αποτελεί δερματική εκδήλωση. Αν και ο κνησμός είναι μαρτυρικός, δεν είναι απειλητική. Ο κίνδυνος προκύπτει όταν η αλλεργική αντίδραση συστηματικοποιείται και εμπλέκει άλλα όργανα (Αναφυλαξία).
Τα σημεία κινδύνου (red flags) που απαιτούν άμεση, επείγουσα ιατρική περίθαλψη (χρήση αδρεναλίνης) περιλαμβάνουν:
– Αναπνευστικό: Αίσθημα “σφυρίγματος” (συριγμός), δύσπνοια, αδυναμία αναπνοής, βήχας, σφίξιμο στον θώρακα.
– Αγγειοοίδημα: Πρήξιμο στα χείλη, τη γλώσσα ή τον φάρυγγα, το οποίο δημιουργεί αίσθημα πνιγμονής (αλλαγή στη φωνή, δυσκολία στην κατάποση).
– Καρδιαγγειακό: Ταχυκαρδία, πτώση της αρτηριακής πίεσης, ζάλη, σκοτοδίνη ή ξαφνική λιποθυμία.
– Γαστρεντερικό: Οξύς κοιλιακός πόνος (κράμπες), ναυτία, ή επαναλαμβανόμενοι έμετοι.
Εάν η κνίδωση συνοδεύεται από οποιοδήποτε από τα παραπάνω, δεν μιλάμε πλέον για “αλλεργικό εξάνθημα”, αλλά για συστηματικό αναφυλακτικό σοκ.
14. Θεραπευτική Προσέγγιση: Αντιισταμινικά και Κορτικοστεροειδή
Ο ακρογωνιαίος λίθος της θεραπείας είναι τα H1-αντιισταμινικά δεύτερης γενιάς (όπως η σετιριζίνη, η λοραταδίνη, η μπιλαστίνη). Αυτά τα φάρμακα μπλοκάρουν τους υποδοχείς ισταμίνης στο δέρμα (H1), εμποδίζοντας τη δράση της. Το πλεονέκτημά τους είναι ότι, σε αντίθεση με τα παλαιότερα φάρμακα, δεν προκαλούν υπνηλία και μπορούν να χορηγηθούν σε αυξημένες (έως και 4-πλάσιες) δόσεις υπό ιατρική παρακολούθηση, εάν ο ασθενής δεν ανταποκρίνεται.
Εάν η οξεία κνίδωση είναι εξαιρετικά εκτεταμένη, επώδυνη, ή συνοδεύεται από αγγειοοίδημα, ο ιατρός θα συνταγογραφήσει μια σύντομη, επιθετική αγωγή (3-7 ημέρες) με συστηματικά κορτικοστεροειδή (κορτιζόνη). Η κορτιζόνη δρα καταστέλλοντας πλήρως την αλυσίδα της φλεγμονής, προσφέροντας άμεση ανακούφιση.
Για τη χρόνια αυθόρμητη κνίδωση που είναι ανθεκτική στα αντιισταμινικά, η σύγχρονη ιατρική χρησιμοποιεί βιολογικούς παράγοντες, όπως η ομαλιζουμάμπη (omalizumab – ένα μονοκλωνικό αντίσωμα που δεσμεύει την IgE), παρέχοντας εντυπωσιακά αποτελέσματα.
15. Αλλαγές στον Τρόπο Ζωής και Μακροχρόνια Πρόληψη
Η πρόληψη των υποτροπών εξαρτάται από τον εντοπισμό και την αποφυγή του εκλυτικού παράγοντα (food or drug avoidance). Σε ασθενείς με χρόνια ή ιδιοπαθή κνίδωση, η διαχείριση είναι πιο περίπλοκη.
Συνιστάται η διατήρηση ημερολογίου συμπτωμάτων (symptom diary) για την καταγραφή τροφών, άγχους ή λήψης παυσίπονων. Είναι κρίσιμο να αποφεύγονται όλα τα Μη Στεροειδή Αντιφλεγμονώδη Φάρμακα (ασπιρίνη, ιβουπροφαίνη), καθώς αποτελούν το συχνότερο αίτιο επιδείνωσης μιας ήδη υπάρχουσας, ασταθούς κνίδωσης.
Επιπλέον, η διαχείριση του ψυχολογικού στρες (μέσω τεχνικών χαλάρωσης, ήπιας άσκησης), η αποφυγή καυτών λουτρών, και η χρήση φαρδών, βαμβακερών ενδυμάτων (για την αποφυγή της κνίδωσης εκ πιέσεως και του δερμογραφισμού), διατηρούν την ηρεμία του δερματικού αγγειακού δικτύου.
16. Συχνές Ερωτήσεις (FAQ)
1. Είναι η κνίδωση κολλητική (μεταδοτική);
Απολύτως όχι. Η κνίδωση είναι μια φλεγμονώδης (αλλεργική ή ανοσολογική) αντίδραση των δικών σας αιμοφόρων αγγείων, και δεν μπορεί να μεταδοθεί σε άλλον άνθρωπο μέσω επαφής.
2. Γιατί οι καντήλες εμφανίζονται σε ένα σημείο και το απόγευμα μετακινούνται αλλού;
Αυτό είναι το σήμα κατατεθέν της κνίδωσης. Κάθε πομφός διαρκεί συνήθως λιγότερο από 24 ώρες, καθώς το οίδημα υποχωρεί στο ένα σημείο, ενώ νέα μαστοκύτταρα αποκοκκιώνονται σε άλλα σημεία, δίνοντας την ψευδαίσθηση της «μετανάστευσης».
3. Θα βοηθήσει αν βάλω κορτιζονούχα κρέμα πάνω στο εξάνθημα;
Οι τοπικές κρέμες (κορτιζόνη ή αντιισταμινικά gels) προσφέρουν απειροελάχιστη βοήθεια στην κνίδωση, διότι η διαρροή της ισταμίνης γίνεται βαθιά στα αιμοφόρα αγγεία (χόριο). Η θεραπεία πρέπει να είναι συστηματική (από το στόμα).
4. Μπορεί το άγχος από μόνο του να προκαλέσει καντήλες;
Ναι. Η νευρογενής φλεγμονή λόγω ισχυρού στρες, μέσω της απελευθέρωσης νευροπεπτιδίων, μπορεί να πυροδοτήσει μαζική εμφάνιση κνίδωσης (στρεσογενής κνίδωση).
5. Εάν έχω οξεία κνίδωση, κινδυνεύω από αναφυλακτικό σοκ;
Εξαρτάται από το αίτιο (π.χ. φάρμακα ή τσιμπήματα κρύβουν μεγαλύτερο κίνδυνο). Εάν νιώσετε δύσπνοια, πρήξιμο στα χείλη ή ζάλη, πρέπει να αναζητήσετε άμεση, επείγουσα ιατρική βοήθεια.
6. Το φαγητό που έφαγα χθες το βράδυ μπορεί να φταίει για την κνίδωση σήμερα το πρωί;
Όχι. Η τροφική (αλλεργική) κνίδωση εμφανίζεται ταχύτατα, συνήθως μέσα σε 10 λεπτά έως, το πολύ, 2 ώρες από την κατανάλωση του ενόχου τροφίμου.
7. Πρέπει να κάνω εξετάσεις αίματος για αλλεργίες;
Σε ένα πρώτο, οξύ, τυχαίο επεισόδιο, δεν συνιστάται. Αν όμως η κνίδωση επιμένει (χρόνια) ή αν υπάρχουν σαφείς ενδείξεις για συγκεκριμένη ομάδα τροφίμων/φαρμάκων, ο Αλλεργιολόγος θα κατευθύνει τον έλεγχο.
17. Βιβλιογραφία
- Zuberbier T, et al. The EAACI/GA²LEN/EDF/WAO guideline for the definition, classification, diagnosis and management of urticaria. Allergy. 2018.
- Maurer M, et al. Omalizumab for the treatment of chronic idiopathic or spontaneous urticaria. N Engl J Med. 2013.
- Kaplan AP. Chronic Spontaneous Urticaria: Pathogenesis and Treatment Considerations. Allergy Asthma Immunol Res. 2017.
Αποποίηση ευθύνης: Το περιεχόμενο προορίζεται για ενημέρωση και δεν αντικαθιστά ιατρική συμβουλή. Πάντα να συμβουλεύεστε τον γιατρό σας για εξατομικευμένη θεραπεία.
