1. Άμεση αντιμετώπιση της σοβαρής αλλεργικής κρίσης
Όταν οι αλλεργίες τίθενται εκτός ελέγχου η άμεση λύση περιλαμβάνει την απομάκρυνση από το αλλεργιογόνο την πλύση της περιοχής ή του προσώπου με άφθονο δροσερό νερό και τη λήψη ενός αντιισταμινικού φαρμάκου ταχείας δράσης. Εάν εμφανιστεί δυσκολία στην αναπνοή πρήξιμο στο πρόσωπο ή τάση για λιποθυμία η χρήση της προγεμισμένης σύριγγας αδρεναλίνης και η άμεση κλήση ιατρικής βοήθειας είναι ζωτικής σημασίας. Η συστηματική παρακολούθηση από ειδικό διασφαλίζει την πρόληψη των μελλοντικών κρίσεων.
Η ταχεία χρήση κορτικοστεροειδών συχνά κρίνεται απαραίτητη για την καταστολή της συνεχιζόμενης φλεγμονώδους αντίδρασης. Ο ασθενής πρέπει να παραμείνει σε ηρεμία αποφεύγοντας κάθε σωματική άσκηση η οποία θα μπορούσε να αυξήσει την κυκλοφορία του αίματος και να επιταχύνει τη διασπορά των αλλεργιογόνων ουσιών στον οργανισμό. Η τοποθέτηση κρύων επιθεμάτων στο δέρμα μειώνει τον κνησμό και περιορίζει την επέκταση της τοπικής αγγειοδιαστολής.
Η αξιολόγηση της βατότητας των αεραγωγών αποτελεί προτεραιότητα. Οποιαδήποτε αλλοίωση στη φωνή ή εμφάνιση συριγμού κατά την αναπνοή υποδηλώνει οίδημα του λάρυγγα. Η κατάσταση αυτή εξελίσσεται σε ελάχιστα λεπτά και απαιτεί την άμεση χορήγηση οξυγόνου και ενδοφλέβιων φαρμάκων σε νοσοκομειακό περιβάλλον προς αποφυγή ασφυξίας.
2. Παθοφυσιολογία της αλλεργικής αντίδρασης
Η αλλεργία αποτελεί μια παθολογική και υπέρμετρη αντίδραση του ανοσοποιητικού συστήματος απέναντι σε ουσίες του περιβάλλοντος οι οποίες για τον γενικό πληθυσμό είναι εντελώς ακίνδυνες. Το ανοσοποιητικό σύστημα εκλαμβάνει τα αλλεργιογόνα όπως η γύρη η σκόνη ή συγκεκριμένες πρωτεΐνες τροφών ως επικίνδυνους εισβολείς. Σε απάντηση παράγει ειδικά αντισώματα της κατηγορίας της ανοσοσφαιρίνης Ε.
Αυτά τα ειδικά αντισώματα προσδένονται στην επιφάνεια των ιστιοκυττάρων και των βασεόφιλων κυττάρων δημιουργώντας μια κατάσταση ευαισθητοποίησης. Κατά την επόμενη επαφή με το ίδιο αλλεργιογόνο η ουσία συνδέεται με τα αντισώματα πυροδοτώντας μια ραγδαία αλυσίδα βιοχημικών αντιδράσεων. Τα κύτταρα αυτά υφίστανται αποκοκκίωση απελευθερώνοντας τεράστιες ποσότητες φλεγμονωδών μεσολαβητών.
Η διαταραχή αυτή έχει ισχυρό γενετικό υπόβαθρο. Άτομα με οικογενειακό ιστορικό αλλεργιών έχουν πολύ μεγαλύτερη πιθανότητα να αναπτύξουν παρόμοιες καταστάσεις. Το φαινόμενο αυτό ονομάζεται ατοπία και χαρακτηρίζεται από τη γενετική προδιάθεση για υπερπαραγωγή αντισωμάτων απέναντι σε κοινά περιβαλλοντικά αντιγόνα.
3. Ο ρόλος της ισταμίνης και των ιστιοκυττάρων
Η ισταμίνη αποτελεί τον σημαντικότερο χημικό μεσολαβητή που ευθύνεται για την πλειονότητα των αλλεργικών συμπτωμάτων. Αποθηκεύεται σε ειδικά κοκκία στο εσωτερικό των ιστιοκυττάρων τα οποία βρίσκονται σε αφθονία κάτω από το δέρμα στους βλεννογόνους του αναπνευστικού και στο γαστρεντερικό σύστημα. Η απελευθέρωση της ισταμίνης προκαλεί άμεση αγγειοδιαστολή και αυξημένη διαπερατότητα των τριχοειδών αγγείων.
Αυτή η αγγειακή διαρροή επιτρέπει τη μετακίνηση υγρών από το αίμα προς τους περιβάλλοντες ιστούς προκαλώντας τοπικό οίδημα και ερυθρότητα. Στο αναπνευστικό σύστημα η ισταμίνη διεγείρει τη μαζική παραγωγή βλέννας και προκαλεί σύσπαση των λείων μυών των βρόγχων δυσχεραίνοντας την ελεύθερη ροή του αέρα προς τους πνεύμονες.
Επιπρόσθετα η ισταμίνη διεγείρει τις νευρικές απολήξεις του δέρματος προκαλώντας τον χαρακτηριστικό κνησμό της αλλεργικής αντίδρασης. Ο κνησμός αυτός είναι συχνά ανυπόφορος και οδηγεί σε συνεχή ξεσμό ο οποίος με τη σειρά του καταστρέφει τον επιδερμικό φραγμό και αυξάνει τον κίνδυνο δευτερογενών βακτηριακών λοιμώξεων.
4. Αλλεργική ρινίτιδα και επιπλοκές του αναπνευστικού
Η αλλεργική ρινίτιδα αποτελεί την πιο συχνή εκδήλωση της περιβαλλοντικής αλλεργίας. Ο ρινικός βλεννογόνος φλεγμαίνει προκαλώντας συνεχή πταρμό ρινική συμφόρηση και άφθονη υδαρή καταρροή. Η διαρκής φλεγμονή διαταράσσει τη φυσιολογική παροχέτευση των παραρρίνιων κόλπων αυξάνοντας την πιθανότητα ανάπτυξης ιγμορίτιδας.
Η επέκταση της φλεγμονώδους διαδικασίας προς το κατώτερο αναπνευστικό σύστημα οδηγεί συχνά στην εκδήλωση αλλεργικού άσθματος. Σε αυτή την κατάσταση οι βρόγχοι συσπώνται και παράγουν παχύρρευστη βλέννα προκαλώντας συριγμό δύσπνοια και αίσθημα βάρους στο στήθος. Η συνύπαρξη ρινίτιδας και άσθματος περιγράφεται ιατρικά ως νόσος του ενιαίου αεραγωγού.
Η χρόνια ρινική συμφόρηση υποβαθμίζει την ποιότητα του ύπνου οδηγώντας σε χρόνια κόπωση και αδυναμία συγκέντρωσης. Ο ασθενής αναγκάζεται να αναπνέει από το στόμα ξηραίνοντας τον φαρυγγικό βλεννογόνο και μειώνοντας τις φυσικές άμυνες του οργανισμού απέναντι στους εισπνεόμενους ιούς.
5. Δερματικές εκδηλώσεις και κνίδωση
Το δέρμα αποτελεί έναν από τους κύριους στόχους των αλλεργικών αντιδράσεων. Η κνίδωση χαρακτηρίζεται από την εμφάνιση ερυθηματωδών επηρμένων πλακών οι οποίες ονομάζονται πομφοί. Οι βλάβες αυτές μεταναστεύουν διαρκώς αλλάζοντας σχήμα και θέση μέσα σε λίγες ώρες προκαλώντας βασανιστικό κνησμό που διαταράσσει την καθημερινότητα του ασθενούς.
Το αγγειοοίδημα είναι μια βαθύτερη μορφή οιδήματος που επηρεάζει τον υποδόριο ιστό. Παρουσιάζεται συνήθως στα χείλη τα βλέφαρα και τον φάρυγγα. Σε αντίθεση με την κνίδωση το αγγειοοίδημα δεν προκαλεί κνησμό αλλά αίσθημα τάσης και πόνου. Όταν το οίδημα εντοπίζεται στον λάρυγγα η κατάσταση γίνεται άμεσα απειλητική για τη ζωή.
Η ατοπική δερματίτιδα αποτελεί τη χρόνια μορφή δερματικής αλλεργίας. Το δέρμα γίνεται εξαιρετικά ξηρό φολιδωτό και ευαίσθητο. Η απώλεια της φυσιολογικής λιπιδικής ασπίδας επιτρέπει τη συνεχή διείσδυση αλλεργιογόνων διαιωνίζοντας έναν κύκλο φλεγμονής και κνησμού που απαιτεί συστηματική ενυδάτωση και τοπική φαρμακευτική αγωγή.
6. Αναφυλακτικό σοκ ως απειλητική κατάσταση
Η αναφυλαξία αποτελεί την πιο σοβαρή και οξεία μορφή αλλεργικής αντίδρασης. Εμπλέκει ταυτόχρονα πολλαπλά συστήματα του οργανισμού όπως το αναπνευστικό το καρδιαγγειακό το δερματικό και το γαστρεντερικό. Η ακαριαία απελευθέρωση τεράστιων ποσοτήτων ισταμίνης οδηγεί σε μαζική συστηματική αγγειοδιαστολή.
Η αγγειοδιαστολή αυτή προκαλεί κατακρήμνιση της αρτηριακής πίεσης στερώντας από τα ζωτικά όργανα την απαραίτητη αιμάτωση. Ο ασθενής βιώνει ταχυκαρδία σύγχυση απώλεια αισθήσεων και αίσθημα επικείμενου θανάτου. Η ταυτόχρονη σύσπαση των βρόγχων και το οίδημα του λάρυγγα εμποδίζουν πλήρως την αναπνοή.
Η χορήγηση ενδομυϊκής αδρεναλίνης είναι η μοναδική σωτήρια παρέμβαση. Η αδρεναλίνη αναστρέφει άμεσα την αγγειοδιαστολή αυξάνοντας την αρτηριακή πίεση και χαλαρώνει τους λείους μύες των βρόγχων αποκαθιστώντας τη βατότητα των αεραγωγών. Η έγκαιρη χρήση της προστατεύει τον ασθενή από τον βέβαιο θάνατο.
7. Η σημασία του ιστορικού και ο εντοπισμός του αλλεργιογόνου
Η ακριβής διάγνωση βασίζεται στη λεπτομερή λήψη του ιατρικού ιστορικού. Ο ιατρός αναζητά συσχετίσεις μεταξύ της εμφάνισης των συμπτωμάτων και της έκθεσης σε συγκεκριμένα περιβάλλοντα εποχές του έτους ή διατροφικές συνήθειες. Η συστηματική καταγραφή των κρίσεων σε ένα ημερολόγιο διευκολύνει τον εντοπισμό του υπεύθυνου παράγοντα.
Η ενδελεχής περιγραφή της έναρξης της διάρκειας και της σφοδρότητας των συμπτωμάτων βοηθά τον ιατρό να διαφοροδιαγνώσει την αλλεργία από άλλες παθήσεις όπως οι ιογενείς λοιμώξεις του αναπνευστικού ή οι φαρμακευτικές παρενέργειες. Ο εντοπισμός του αλλεργιογόνου αποτελεί τον ακρογωνιαίο λίθο για τον σχεδιασμό της θεραπευτικής στρατηγικής.
Σε περιπτώσεις τροφικών αλλεργιών η προσεκτική ανάγνωση των ετικετών συστατικών κρίνεται επιβεβλημένη. Η έστω και ελάχιστη ποσότητα του αλλεργιογόνου αρκεί για να πυροδοτήσει μια σοβαρή συστηματική αντίδραση καθιστώντας την αυστηρή αποφυγή τη μοναδική μέθοδο πρόληψης.
8. Περιβαλλοντικοί παράγοντες και ποιότητα αέρα
Ο έλεγχος του εσωτερικού περιβάλλοντος μειώνει σημαντικά το αλλεργικό φορτίο. Η χρήση ειδικών φίλτρων αέρα κατακρατά τα μικροσκοπικά σωματίδια σκόνης τα ακάρεα και τα σπόρια των μυκήτων που αιωρούνται στον χώρο. Η διατήρηση χαμηλών επιπέδων υγρασίας στο σπίτι αποτρέπει τον πολλαπλασιασμό των ακάρεων της οικιακής σκόνης.
Η συχνή αλλαγή και το πλύσιμο των κλινοσκεπασμάτων σε υψηλές θερμοκρασίες σκοτώνει τα ακάρεα και απομακρύνει τα αλλεργιογόνα υπολείμματά τους. Η αφαίρεση μοκετών και χαλιών από το υπνοδωμάτιο στερεί από τα ακάρεα το ιδανικό περιβάλλον ανάπτυξής τους. Ο τακτικός καθαρισμός με ηλεκτρικές σκούπες που διαθέτουν φίλτρα υψηλής απόδοσης είναι απαραίτητος.
Κατά τις περιόδους υψηλής κυκλοφορίας γύρης οι ασθενείς πρέπει να περιορίζουν τις εξωτερικές δραστηριότητες κυρίως τις πρωινές ώρες και τις ημέρες με ισχυρούς ανέμους. Τα παράθυρα πρέπει να παραμένουν κλειστά και ο αερισμός των χώρων να γίνεται με μέτρο για την αποφυγή εισόδου μεγάλων ποσοτήτων γύρης.
9. Διασταυρούμενη αντιδραστικότητα και τροφικές αλλεργίες
Το σύνδρομο στοματικής αλλεργίας αποτελεί ένα κλασικό παράδειγμα διασταυρούμενης αντιδραστικότητας. Ασθενείς που είναι αλλεργικοί σε συγκεκριμένες γύρεις εμφανίζουν συμπτώματα φαγούρας και ήπιου οιδήματος στα χείλη όταν καταναλώνουν φρέσκα φρούτα ή ξηρούς καρπούς. Το ανοσοποιητικό σύστημα μπερδεύει τις πρωτεΐνες του φρούτου με τις πρωτεΐνες της γύρης.
Η κατάσταση αυτή συνήθως δεν προκαλεί συστηματική αναφυλαξία καθώς τα γαστρικά υγρά του στομάχου καταστρέφουν γρήγορα τις υπεύθυνες πρωτεΐνες. Ωστόσο η θερμική επεξεργασία του φρούτου συχνά απενεργοποιεί το αλλεργιογόνο επιτρέποντας την ασφαλή κατανάλωσή του. Η γνώση αυτών των αντιδράσεων αποτρέπει τον αδικαιολόγητο πανικό.
Οι πραγματικές τροφικές αλλεργίες όπως η αλλεργία στα φυστίκια στα θαλασσινά ή στο αυγό απαιτούν απόλυτη αποχή. Οι ασθενείς πρέπει να είναι εκπαιδευμένοι στη χρήση της συσκευής αυτοέγχυσης αδρεναλίνης διότι η ακούσια έκθεση σε ίχνη της τροφής συμβαίνει εξαιρετικά συχνά κατά τη σίτιση σε εστιατόρια.
10. Κλινική αξιολόγηση και διαγνωστικά τεστ
Οι δερματικές δοκιμασίες νυγμού αποτελούν την πιο αξιόπιστη μέθοδο επιβεβαίωσης της αλλεργικής ευαισθητοποίησης. Ο ιατρός εισάγει μια ελάχιστη ποσότητα του ύποπτου αλλεργιογόνου στην επιδερμίδα μέσω ενός μικροσκοπικού νυγμού. Η εμφάνιση ενός τοπικού πομφού μέσα σε δεκαπέντε λεπτά πιστοποιεί την ύπαρξη ειδικών αντισωμάτων για το συγκεκριμένο αντιγόνο.
Στις περιπτώσεις όπου ο δερματικός έλεγχος δεν είναι εφικτός διενεργούνται αιματολογικές εξετάσεις. Η μέτρηση των επιπέδων της ειδικής ανοσοσφαιρίνης Ε στο αίμα έναντι συγκεκριμένων αλλεργιογόνων παρέχει ακριβείς ποσοτικές πληροφορίες για τον βαθμό ευαισθητοποίησης του οργανισμού. Αυτές οι εξετάσεις είναι απολύτως ασφαλείς και δεν ενέχουν κίνδυνο αναφυλακτικής αντίδρασης.
Οι δοκιμασίες πρόκλησης διενεργούνται αποκλειστικά σε νοσοκομειακό περιβάλλον. Ο ασθενής εκτίθεται σταδιακά σε αυξανόμενες δόσεις του αλλεργιογόνου υπό στενή ιατρική παρακολούθηση. Η μέθοδος αυτή εφαρμόζεται όταν τα αποτελέσματα των υπολοίπων εξετάσεων είναι ασαφή ή όταν πρέπει να επιβεβαιωθεί η ανοχή σε κάποιο φάρμακο ή τρόφιμο.
11. Πίνακας: Συμπτώματα και Βαρύτητα Αλλεργικής Αντίδρασης
Ο σωστός διαχωρισμός της βαρύτητας των συμπτωμάτων διασώζει τη ζωή του ασθενούς.
| Βαρύτητα Αντίδρασης | Κύρια Συμπτώματα και Κλινική Εικόνα |
|---|---|
| Ήπια | Φτέρνισμα, ρινική καταρροή, ήπια φαγούρα στα μάτια, τοπική κνίδωση. |
| Μέτρια | Εκτεταμένη κνίδωση, οίδημα προσώπου ή χειλιών, κοιλιακές κράμπες. |
| Σοβαρή (Αναφυλαξία) | Δυσκολία στην αναπνοή, συριγμός, απότομη πτώση πίεσης, απώλεια αισθήσεων. |
Η αναγνώριση των σοβαρών σημείων επιβάλλει την άμεση χρήση αδρεναλίνης χωρίς καμία καθυστέρηση.
12. Φαρμακευτική αντιμετώπιση και αντιισταμινικά
Τα αντιισταμινικά φάρμακα νεότερης γενιάς δεσμεύουν τους υποδοχείς της ισταμίνης εμποδίζοντας τη δράση της. Σε αντίθεση με τα παλαιότερα σκευάσματα δεν διαπερνούν τον αιματοεγκεφαλικό φραγμό εξασφαλίζοντας τον έλεγχο των συμπτωμάτων χωρίς να προκαλούν υπνηλία ή μειωμένη συγκέντρωση. Η προληπτική λήψη τους πριν από την έκθεση στο αλλεργιογόνο μεγιστοποιεί την αποτελεσματικότητά τους.
Τα ρινικά σπρέι κορτικοστεροειδών αποτελούν την πιο ισχυρή τοπική θεραπεία για την αλλεργική ρινίτιδα. Καταστέλλουν την παραγωγή πολλαπλών φλεγμονωδών μεσολαβητών μειώνοντας το οίδημα του βλεννογόνου. Η συστηματική και καθημερινή χρήση τους εξασφαλίζει την πλήρη υποχώρηση της ρινικής συμφόρησης και του πταρμού βελτιώνοντας την ποιότητα της αναπνοής.
Τα αντιλευκοτριενικά φάρμακα δρουν σε διαφορετικό μονοπάτι της φλεγμονώδους αλυσίδας. Αναστέλλουν τη δράση των λευκοτριενίων ουσίες που προκαλούν σύσπαση των βρόγχων και υπερπαραγωγή βλέννας. Χρησιμοποιούνται ευρέως για τον έλεγχο του αλλεργικού άσθματος και της συνυπάρχουσας ρινίτιδας παρέχοντας σταθερή αντιφλεγμονώδη κάλυψη.
13. Ειδική ανοσοθεραπεία και μακροπρόθεσμος έλεγχος
Η ειδική ανοσοθεραπεία ή απευαισθητοποίηση αποτελεί τη μοναδική αιτιολογική θεραπεία της αλλεργικής νόσου. Ο ιατρός χορηγεί σταδιακά αυξανόμενες δόσεις του υπεύθυνου αλλεργιογόνου είτε μέσω υποδόριων ενέσεων είτε μέσω υπογλώσσιων σταγόνων. Σκοπός είναι η επαναπαιδαγώγηση του ανοσοποιητικού συστήματος.
Μέσα από αυτή τη μακροχρόνια διαδικασία η οποία συνήθως διαρκεί από τρία έως πέντε χρόνια ο οργανισμός αναπτύσσει ανοσολογική ανοχή απέναντι στο αλλεργιογόνο. Παράγει ειδικά προστατευτικά αντισώματα που μπλοκάρουν την αλλεργική αντίδραση πριν αυτή ξεκινήσει ελαχιστοποιώντας την ανάγκη για καθημερινή λήψη αντιαλλεργικών φαρμάκων.
Η ανοσοθεραπεία δεν περιορίζει απλώς τα συμπτώματα αλλά τροποποιεί τη φυσική πορεία της νόσου. Αποτρέπει την εξέλιξη της αλλεργικής ρινίτιδας σε βρογχικό άσθμα και προλαμβάνει την ανάπτυξη νέων ευαισθητοποιήσεων σε άλλα περιβαλλοντικά αλλεργιογόνα παρέχοντας μια μακροχρόνια προστασία στον ασθενή.
14. Πότε να αναζητήσετε άμεση ιατρική βοήθεια
Η μετάβαση στο τμήμα επειγόντων περιστατικών κρίνεται κατεπείγουσα όταν εμφανιστεί οιδηματώδης διόγκωση της γλώσσας ή του λαιμού. Αυτά τα σημεία προειδοποιούν για επικείμενη πλήρη απόφραξη των αεραγωγών μια κατάσταση που οδηγεί σε ασφυξία εάν δεν χορηγηθεί άμεσα εξειδικευμένη ιατρική αγωγή και αδρεναλίνη.
Εάν ο ασθενής παραπονείται για πόνο στο στήθος ζάλη σύγχυση ή αίσθημα επικείμενης λιποθυμίας το καρδιαγγειακό σύστημα υφίσταται την καταστροφική επίδραση της αναφυλαξίας. Η πτώση της αρτηριακής πίεσης απαιτεί τη μαζική χορήγηση ενδοφλέβιων υγρών και την υποστήριξη της καρδιακής λειτουργίας.
Οι ασθενείς που έχουν ήδη κάνει χρήση της προγεμισμένης σύριγγας αδρεναλίνης οφείλουν να μεταβούν αμέσως στο νοσοκομείο ακόμη και αν τα συμπτώματα δείχνουν να υποχωρούν. Η αλλεργική αντίδραση παρουσιάζει συχνά ένα διφασικό μοτίβο όπου τα απειλητικά συμπτώματα επανεμφανίζονται αρκετές ώρες μετά την αρχική κρίση απαιτώντας ιατρική παρακολούθηση.
15. Συχνές Ερωτήσεις (FAQ)
1. Τι προκαλεί τη ραγδαία επιδείνωση των αλλεργιών μου;
Η συνεχής έκθεση σε υψηλά επίπεδα αλλεργιογόνων σε συνδυασμό με την παρουσία περιβαλλοντικών ρύπων και το άγχος υπερφορτώνουν το ανοσοποιητικό σύστημα οδηγώντας σε απώλεια ελέγχου των συμπτωμάτων.
2. Πρέπει να παίρνω τα αντιισταμινικά κάθε μέρα;
Η προληπτική και καθημερινή λήψη των νεότερων αντιισταμινικών κατά τη διάρκεια της εποχικής έξαρσης ελέγχει καλύτερα τα συμπτώματα σε σύγκριση με την περιστασιακή λήψη μόνο όταν εμφανίζεται ενόχληση.
3. Είναι επικίνδυνη η χρήση της σύριγγας αδρεναλίνης;
Η αδρεναλίνη είναι το πιο ασφαλές και σωτήριο φάρμακο στην αναφυλαξία. Ο κίνδυνος από τη μη χορήγησή της είναι ασυγκρίτως μεγαλύτερος από τις όποιες παροδικές παρενέργειές της όπως η ταχυκαρδία.
4. Θεραπεύεται πλήρως η τροφική αλλεργία;
Στους ενήλικες η τροφική αλλεργία τείνει να είναι μόνιμη ωστόσο η συστηματική ανοσοθεραπεία μπορεί να μειώσει την ευαισθησία και να αποτρέψει την αναφυλαξία σε περίπτωση τυχαίας ελάχιστης έκθεσης.
5. Τα κορτιζονούχα ρινικά σπρέι έχουν παρενέργειες;
Η απορρόφηση της κορτιζόνης από τα σύγχρονα ρινικά σπρέι είναι ελάχιστη καθιστώντας την καθημερινή χρήση τους εξαιρετικά ασφαλή για τη μακροχρόνια αντιμετώπιση της ρινικής φλεγμονής χωρίς συστηματικές επιδράσεις.
6. Μπορεί η αλλεργία να προκαλέσει άσθμα;
Η αλλεργική ρινίτιδα που παραμένει χωρίς θεραπεία αποτελεί τον ισχυρότερο προδιαθεσικό παράγοντα για την ανάπτυξη αλλεργικού βρογχικού άσθματος εξαιτίας της επέκτασης της φλεγμονής στους πνεύμονες.
7. Πότε θεωρείται αναγκαία η έναρξη ανοσοθεραπείας;
Όταν η φαρμακευτική αγωγή δεν ελέγχει επαρκώς τα συμπτώματα όταν τα φάρμακα προκαλούν ανεπιθύμητες παρενέργειες ή όταν ο ασθενής επιθυμεί μια μόνιμη αιτιολογική λύση στο πρόβλημά του.
Βιβλιογραφία
Αποποίηση ευθύνης: Το περιεχόμενο προορίζεται για ενημέρωση και δεν αντικαθιστά ιατρική συμβουλή. Πάντα να συμβουλεύεστε τον γιατρό σας για εξατομικευμένη θεραπεία.
