Τι προκαλεί αίσθημα κλειδώματος στα δάκτυλα το πρωί;

1. Εισαγωγή: Κατανοώντας την Πρωινή Εμπλοκή των Δακτύλων

Το αίσθημα εμπλοκής (κλειδώματος) στα δάκτυλα κατά τις πρωινές ώρες οφείλεται ως επί το πλείστον στη στενωτική τενοντοελυτρίτιδα (ευρύτερα γνωστή ως εκτινασσόμενο δάκτυλο ή trigger finger), όπου η τοπική φλεγμονή εμποδίζει την ομαλή ολίσθηση του τένοντα. Επιπλέον, ένα ισχυρό αίσθημα δυσκαμψίας που μιμείται κλείδωμα μπορεί να προκληθεί από ρευματολογικά νοσήματα, όπως η ρευματοειδής αρθρίτιδα, από προχωρημένη οστεοαρθρίτιδα των μικρών αρθρώσεων του χεριού, ή δευτεροπαθώς λόγω σακχαρώδους διαβήτη.

Οι ασθενείς αναφέρουν συνήθως ότι ξυπνούν και ανακαλύπτουν πως ένα ή περισσότερα δάκτυλα (συχνότερα ο παράμεσος, ο μέσος ή ο αντίχειρας) παραμένουν κολλημένα σε θέση κάμψης (λυγισμένα). Η προσπάθεια έκτασης του δακτύλου συναντά έντονη αντίσταση και συνοδεύεται συχνά από πόνο, μέχρι το δάκτυλο να “εκτιναχθεί” απότομα και βίαια στην ευθεία θέση, παράγοντας ένα χαρακτηριστικό ηχητικό “κλικ”.

Η εστίαση στην εμφάνιση του συμπτώματος κυρίως τις πρωινές ώρες δεν είναι τυχαία. Κατά τη διάρκεια του ύπνου, τα χέρια παραμένουν αδρανή, συχνά σε ελαφρά κάμψη. Αυτή η πολύωρη ακινησία επιτρέπει τη συσσώρευση οιδηματώδους υγρού (φλεγμονής) γύρω από τους τένοντες και τις αρθρώσεις, επιδεινώνοντας τη μηχανική τριβή κατά τις πρώτες κινήσεις της ημέρας. Η ακριβής αναγνώριση του αιτιολογικού μηχανισμού επιτρέπει τη χορήγηση της βέλτιστης θεραπείας.

2. Η Εμβιομηχανική των Καμπτήρων Τενόντων του Χεριού

Για να κατανοηθεί το φαινόμενο του κλειδώματος, είναι απαραίτητη η γνώση της ανατομίας των τενόντων του χεριού. Οι μύες που κάμπτουν (λυγίζουν) τα δάκτυλα βρίσκονται στον πήχη. Συνδέονται με τα οστά των δακτύλων μέσω μακριών, σχοινοειδών τενόντων (καμπτήρες τένοντες).

Αυτοί οι τένοντες, προκειμένου να μην πετάγονται προς τα έξω (χορδή τόξου) όταν λυγίζουμε τα δάκτυλά μας, συγκρατούνται πάνω στα οστά μέσω μιας σειράς ισχυρών, ινωδών δακτυλίων (τροχαλίες ή pulleys). Το σύστημα αυτό μοιάζει με το καλώδιο ενός φρένου ποδηλάτου που περνά μέσα από το μεταλλικό του περίβλημα (έλυτρο).

Για να ελαχιστοποιηθεί η τριβή, οι τένοντες περιβάλλονται από τον αρθρικό υμένα (τενόντιο έλυτρο), ο οποίος παράγει λιπαντικό υγρό. Η αρμονική, ομαλή ολίσθηση του τένοντα μέσα από αυτές τις στενές τροχαλίες εξασφαλίζει την αβίαστη κίνηση του δακτύλου. Οποιαδήποτε διαταραχή στο μέγεθος του τένοντα ή στη διάμετρο της τροχαλίας διαταράσσει αυτή την ισορροπία.

3. Εκτινασσόμενο Δάκτυλο (Trigger Finger): Η Συχνότερη Αιτία

Το εκτινασσόμενο δάκτυλο (στενωτική τενοντοελυτρίτιδα) αποτελεί μακράν την κυριότερη αιτία επώδυνου κλειδώματος. Πυροδοτείται από συνεχή, μικροσκοπικά τραύματα στον τένοντα, τα οποία προέρχονται από επαναλαμβανόμενες κινήσεις σύλληψης ή ισχυρής πίεσης (π.χ. σε χειρώνακτες, μουσικούς, ή λόγω πολύωρης χρήσης εργαλείων).

Αυτή η μηχανική υπερφόρτωση προκαλεί φλεγμονή στο περίβλημα του τένοντα. Ως αποτέλεσμα της χρόνιας τριβής, ο τένοντας διογκώνεται τοπικά, δημιουργώντας έναν μικρό, σκληρό ινώδη όζο (ένα “μπαλάκι” πάνω στον τένοντα).

Κατά την κάμψη του δακτύλου, αυτός ο όζος περνάει με δυσκολία κάτω από την πρώτη τροχαλία. Όταν ο ασθενής προσπαθήσει να ανοίξει το δάκτυλο (έκταση), ο διογκωμένος όζος εγκλωβίζεται και αρνείται να περάσει πίσω από τη στενή τροχαλία. Το δάκτυλο μένει “κλειδωμένο”. Η αυξημένη δύναμη που ασκείται από τους εκτείνοντες μύες τελικά τραβάει βίαια τον όζο μέσα από την τροχαλία, προκαλώντας την οδυνηρή εκτίναξη (αίσθηση σκανδάλης).

4. Ο Μηχανισμός Στένωσης και η Α1 Τροχαλία (A1 Pulley)

Το επίκεντρο του προβλήματος στο εκτινασσόμενο δάκτυλο είναι η τροχαλία Α1 (A1 Pulley), η οποία βρίσκεται ακριβώς στη βάση του δακτύλου, στο επίπεδο της μετακαρπιοφαλαγγικής άρθρωσης (στην παλάμη, εκεί που το δάκτυλο ενώνεται με το χέρι).

Αυτή η τροχαλία δέχεται τη μεγαλύτερη μηχανική πίεση κατά τη διάρκεια των κινήσεων λαβής. Στην πάθηση του εκτινασσόμενου δακτύλου, εκτός από τη διόγκωση του ίδιου του τένοντα (όζος), η ίδια η ινώδης τροχαλία Α1 παχύνεται και χάνει την ελαστικότητά της λόγω της χρόνιας φλεγμονής, στενεύοντας δραματικά το κανάλι (στενωτική τενοντοελυτρίτιδα).

Ο ιατρός, ψηλαφώντας τη βάση του δακτύλου στην παλάμη κατά τη διάρκεια της κίνησης, συχνά αντιλαμβάνεται έναν ευαίσθητο όζο που μετακινείται μαζί με τον τένοντα. Η ανακούφιση του πόνου επέρχεται μόνο με την υποχώρηση της φλεγμονής, ώστε ο τένοντας να συρρικνωθεί ξανά στο φυσιολογικό του μέγεθος.

5. Ρευματοειδής Αρθρίτιδα και Πρωινή Δυσκαμψία

Αν και το κλείδωμα περιγράφεται συχνά ως μηχανική εμπλοκή (trigger finger), πολλοί ασθενείς χρησιμοποιούν τον όρο “κλείδωμα” για να περιγράψουν την ακραία πρωινή δυσκαμψία που χαρακτηρίζει τη Ρευματοειδή Αρθρίτιδα (ΡΑ). Η ΡΑ είναι ένα συστηματικό αυτοάνοσο νόσημα όπου το ανοσοποιητικό επιτίθεται στον αρθρικό υμένα (και στους υμένες των τενόντων).

Η φλεγμονώδης υπερπλασία (πάννος) και το άφθονο φλεγμονώδες υγρό που συσσωρεύεται μέσα στις αρθρώσεις κατά τη διάρκεια του ύπνου, “κολλάνε” τις αρθρώσεις των χεριών. Ο ασθενής ξυπνά και αισθάνεται τα χέρια του εντελώς κλειδωμένα, βαριά και ανίκανα να σχηματίσουν γροθιά.

Αυτή η δυσκαμψία είναι συμμετρική (στα ίδια δάκτυλα και των δύο χεριών) και, χαρακτηριστικά, διαρκεί περισσότερο από 60 λεπτά. Αντίθετα με το μηχανικό “κλικ” του εκτινασσόμενου δακτύλου, η κίνηση εδώ αποκαθίσταται σταδιακά, όσο η φλεγμονή αραιώνει (λόγω της κίνησης και της βελτίωσης της λεμφικής κυκλοφορίας).

6. Οστεοαρθρίτιδα: Σχηματισμός Οστεοφύτων (Όζοι Heberden & Bouchard)

Η οστεοαρθρίτιδα είναι η εκφυλιστική φθορά (λέπτυνση) του αρθρικού χόνδρου λόγω ηλικίας και μηχανικής καταπόνησης. Καθώς ο χόνδρος στις μικρές αρθρώσεις των δακτύλων φθείρεται, ο οργανισμός, στην προσπάθειά του να σταθεροποιήσει την άρθρωση, παράγει νέο, σκληρό οστό γύρω από αυτήν.

Αυτά τα οστικά εξογκώματα ονομάζονται οστεόφυτα (γνωστά ως όζοι Heberden στις ακριανές αρθρώσεις και Bouchard στις μεσαίες). Αυτές οι παραμορφώσεις αλλοιώνουν δραματικά την ανατομία της άρθρωσης.

Το πρωί, λόγω της πολύωρης ακινησίας, η άρθρωση παρουσιάζει ήπια υμενίτιδα. Τα προεξέχοντα οστεόφυτα λειτουργούν ως φυσικά, μηχανικά εμπόδια στην ολίσθηση των τενόντων, προκαλώντας μια αίσθηση “σκληρού κλειδώματος” και δυσκαμψίας, η οποία όμως συνήθως υποχωρεί μέσα σε 10-20 λεπτά μετά την έγερση και την ήπια κινητοποίηση του χεριού.

7. Τενοντοελυτρίτιδα De Quervain ως Αίτιο Πρωινού Πόνου

Όταν το αίσθημα κλειδώματος και η πρωινή εμπλοκή αφορούν αποκλειστικά τον αντίχειρα (στην πλευρά του καρπού), συχνά δεν πρόκειται για “trigger thumb”, αλλά για τη Στενωτική Τενοντοελυτρίτιδα De Quervain. Πρόκειται για την έντονη φλεγμονή των δύο βασικών τενόντων (του μακρού απαγωγού και του βραχέος εκτείνοντος) που ανοίγουν τον αντίχειρα.

Όπως και στο εκτινασσόμενο δάκτυλο, η φλεγμονή περιορίζει τον χώρο στο πρώτο ραχιαίο διαμέρισμα του καρπού. Το υγρό συσσωρεύεται τη νύχτα.

Το πρωί, ο ασθενής δυσκολεύεται υπερβολικά να απομακρύνει τον αντίχειρα από την παλάμη (νιώθει τον καρπό να κολλάει). Αυτό συναντάται ιδιαίτερα σε άτομα που φροντίζουν βρέφη (συνεχής άρση με τους αντίχειρες) ή επαγγελματίες που χρησιμοποιούν λαβές ισχύος, επιβάλλοντας ιατρική παρέμβαση με τη χρήση νάρθηκα ακινητοποίησης του αντίχειρα.

8. Σακχαρώδης Διαβήτης: Ο Μεταβολικός Εκλυτικός Παράγοντας

Ο σακχαρώδης διαβήτης διαδραματίζει τεράστιο ρόλο στην παθογένεση των παθήσεων των χεριών. Οι ασθενείς με διαβήτη έχουν 3 έως 4 φορές μεγαλύτερη πιθανότητα να αναπτύξουν εκτινασσόμενο δάκτυλο σε σχέση με τον γενικό πληθυσμό, και μάλιστα τείνουν να εμφανίζουν το πρόβλημα σε πολλαπλά δάκτυλα ταυτόχρονα.

Η χρόνια υπεργλυκαιμία (υψηλό σάκχαρο στο αίμα) οδηγεί σε μια βιοχημική διαδικασία που ονομάζεται μη ενζυματική γλυκοζυλίωση των πρωτεϊνών (δημιουργία AGEs). Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι τα μόρια γλυκόζης κολλούν επάνω στις ίνες κολλαγόνου των τενόντων και των τροχαλιών (pulleys).

Το γλυκοζυλιωμένο κολλαγόνο γίνεται υπερβολικά σκληρό, άκαμπτο και παχύ, χάνοντας τη φυσιολογική του ελαστικότητα. Επίσης, αναπτύσσει μια τάση για χρόνια, χαμηλόβαθμη φλεγμονή, δημιουργώντας το ιδανικό περιβάλλον για μόνιμη στενωτική τενοντοελυτρίτιδα (κλείδωμα).

9. Διαβητική Χειροαρθροπάθεια (Σύνδρομο Δύσκαμπτου Χεριού)

Εκτός από το κλασικό trigger finger, οι ασθενείς με μακροχρόνιο σακχαρώδη διαβήτη (ιδίως Τύπου 1, αλλά και Τύπου 2) αναπτύσσουν το Σύνδρομο του Δύσκαμπτου Χεριού (Diabetic Cheiroarthropathy). Πρόκειται για μια ανώδυνη, αλλά ακραία περιοριστική πάθηση του συνδετικού ιστού.

Το δέρμα της παλάμης και της ραχιαίας επιφάνειας των χεριών γίνεται κηρώδες, παχύ και σκληρό (δίκην σκληροδέρματος). Ο ασθενής αδυνατεί να τεντώσει πλήρως τα δάκτυλά του (κάμψη σύγκλεισης). Το χαρακτηριστικό κλινικό σημάδι είναι το “Σημείο Προσευχής” (Prayer Sign): όταν ο ασθενής προσπαθήσει να ενώσει τις παλάμες του σε στάση προσευχής, τα δάκτυλα και οι παλάμες δεν ακουμπούν απολύτως μεταξύ τους, αφήνοντας κενό.

Αυτή η μόνιμη, δερματική και τενόντια δυσκαμψία γίνεται συχνά αντιληπτή το πρωί, μιμούμενη εσφαλμένα το κλείδωμα των αρθρώσεων, ενώ στην πραγματικότητα πρόκειται για μη αναστρέψιμη ίνωση του δέρματος και των τενόντων λόγω κακού γλυκαιμικού ελέγχου.

10. Υποθυρεοειδισμός και Συσσώρευση Μυξοιδήματος

Οι διαταραχές του θυρεοειδούς αδένα (και κυρίως ο υποθυρεοειδισμός, όπου ο αδένας υπολειτουργεί) αποτελούν μια συχνά υποδιαγνωσμένη αιτία συμπτωμάτων στα άνω άκρα. Ο μειωμένος μεταβολικός ρυθμός προκαλεί κατακράτηση υγρών στους ιστούς.

Πιο συγκεκριμένα, στον υποθυρεοειδισμό, συσσωρεύονται γλυκοζαμινογλυκάνες (ένα είδος πρωτεϊνών) στο διάμεσο υγρό, προκαλώντας μια ιδιαίτερη μορφή οιδήματος (πρηξίματος) που ονομάζεται μυξοίδημα. Αυτό το υγρό λιμνάζει γύρω από τους τένοντες και μέσα στον καρπιαίο σωλήνα.

Η διόγκωση αυτή κατά τη διάρκεια της νύχτας αυξάνει τη μηχανική τριβή. Ως αποτέλεσμα, ο ασθενής βιώνει πρωινή δυσκαμψία, αίσθημα κλειδώματος, καθώς και μουδιάσματα (δευτεροπαθές σύνδρομο καρπιαίου σωλήνα), συμπτώματα που υποχωρούν μόνο με την κατάλληλη ορμονική ρύθμιση (θυροξίνη).

11. Τραυματισμοί και Μετατραυματικές Συμφύσεις

Ένας προηγούμενος, ίσως ξεχασμένος, τραυματισμός στο χέρι (όπως ένα βαρύ διάστρεμμα, μια μερική ρήξη τένοντα, ή ένα κάταγμα στα μετακάρπια οστά) μπορεί να αφήσει μόνιμα κατάλοιπα. Κατά τη φάση της επούλωσης (ουλής), ο οργανισμός παράγει άτακτο ινώδη ιστό.

Αυτός ο ουλώδης ιστός ενδέχεται να δημιουργήσει συμφύσεις (κολλήματα) μεταξύ του τένοντα και των γύρω ιστών (εγγύς φάλαγγες ή έλυτρο). Όταν ο ασθενής προσπαθεί να κινήσει το δάκτυλο το πρωί (αφού ο ιστός έχει “παγώσει” τη νύχτα), οι συμφύσεις εμποδίζουν την ολίσθηση.

Απαιτείται σημαντική μυϊκή προσπάθεια (η οποία προκαλεί ένα αίσθημα τραβήγματος ή “κολλήματος”) προκειμένου να διαταθούν οι συμφύσεις και να επιτραπεί η πλήρης κάμψη και έκταση της άρθρωσης.

12. Διαγνωστική Διερεύνηση και Κλινικές Δοκιμασίες

Η κλινική εξέταση από ορθοπαιδικό είναι συνήθως επαρκής για τη διάγνωση. Για το εκτινασσόμενο δάκτυλο, η ψηλάφηση της παλάμης (στη βάση του αντίστοιχου δακτύλου) αποκαλύπτει τον ινώδη όζο. Ζητώντας από τον ασθενή να κλείσει και να ανοίξει το χέρι, ο ιατρός ψηλαφά την εκτίναξη (triggering) και τον πόνο πάνω στην τροχαλία Α1.

Δεν απαιτείται συνήθως ακτινογραφία για το trigger finger. Εάν όμως υπάρχει υποψία ρευματοειδούς ή οστεοαρθρίτιδας (όπου η δυσκαμψία είναι διάχυτη), η ακτινογραφία θα αναδείξει οστεόφυτα, απώλεια αρθρικού χώρου ή διαβρώσεις.

Το υπερηχογράφημα (US) είναι εξαιρετικά χρήσιμο, καθώς απεικονίζει σε πραγματικό χρόνο το οίδημα του τένοντα, την πάχυνση της τροχαλίας και τη φλεγμονώδη συλλογή υγρού στο έλυτρο, προσφέροντας απόλυτη διαγνωστική βεβαιότητα.

13. Πότε Απαιτείται Άμεση Ιατρική Εκτίμηση

Μολονότι τα περισσότερα αίτια πρωινού κλειδώματος δεν συνιστούν άμεση απειλή για το άκρο, ορισμένα ευρήματα επιβάλλουν ιατρική διερεύνηση προς αποκλεισμό επικίνδυνων καταστάσεων:

Εάν το κλείδωμα συνοδεύεται από ξαφνική, ακραία ερυθρότητα, έντονη θερμότητα του δακτύλου, εξουθενωτικό πόνο σε ηρεμία και αδυναμία πλήρους έκτασης, η πιθανότητα λοίμωξης (βακτηριακή τενοντοελυτρίτιδα) είναι υψηλή. Πρόκειται για επείγουσα ιατρική κατάσταση που μπορεί να καταστρέψει τον τένοντα.

Επιπλέον, η αδυναμία ξεμπλοκαρίσματος του δακτύλου (μόνιμο κλείδωμα) που συνοδεύεται από αιφνίδιο, αβάσταχτο πόνο (π.χ. σε ασθενή με ρευματοειδή αρθρίτιδα), μπορεί να υποδηλώνει αυτόματη ρήξη (κόψιμο) του καμπτήρα τένοντα, κατάσταση που απαιτεί άμεση χειρουργική αποκατάσταση.

14. Συντηρητική Αντιμετώπιση: Νάρθηκες και Κινησιοθεραπεία

Στα αρχικά στάδια, το εκτινασσόμενο δάκτυλο και η φλεγμονώδης δυσκαμψία αντιμετωπίζονται συντηρητικά. Η νυχτερινή χρήση ενός μικρού, εξατομικευμένου νάρθηκα αλουμινίου (finger splint) κρατά το δάκτυλο σε πλήρη έκταση (ίσιο) κατά τη διάρκεια του ύπνου. Αυτό αποτρέπει το κλείδωμα μέσα στη νύχτα και την οδυνηρή πρωινή εκτίναξη, επιτρέποντας στον τένοντα να ξεπρηστεί.

Η λήψη μη στεροειδών αντιφλεγμονωδών φαρμάκων (ΜΣΑΦ) προσφέρει μικρή ανακούφιση. Η αποφυγή των κινήσεων που πυροδοτούν τον πόνο (ιδιαίτερα η λαβή ισχύος και η άρση βαρών) είναι απολύτως απαραίτητη.

Η φυσικοθεραπεία στοχεύει στην ήπια κινητοποίηση (tendon gliding exercises) και στην εφαρμογή υπερήχων (ultrasound) για τη μείωση του οιδήματος γύρω από την ινώδη τροχαλία.

15. Επεμβατικές και Χειρουργικές Θεραπείες

Εάν η συντηρητική θεραπεία δεν αποδώσει εντός 4-6 εβδομάδων, η χρυσή σταθερά είναι η τοπική έγχυση (ένεση) κορτικοστεροειδών απευθείας στο έλυτρο του τένοντα (όχι μέσα στον ίδιο τον τένοντα). Η κορτιζόνη λειτουργεί ως πανίσχυρο αντιφλεγμονώδες, “λιώνοντας” το οίδημα και τον όζο. Η επιτυχία της έγχυσης αγγίζει το 70-80% στις απλές περιπτώσεις, αν και είναι λιγότερο αποτελεσματική στους διαβητικούς ασθενείς.

Όταν το δάκτυλο κλειδώνει μόνιμα και οι ενέσεις αποτύχουν, η χειρουργική αντιμετώπιση προσφέρει την οριστική λύση. Η επέμβαση (απελευθέρωση εκτινασσόμενου δακτύλου – Trigger Finger Release) είναι μια μικροεπέμβαση υπό τοπική αναισθησία.

Ο χειρουργός προβαίνει σε διατομή (κόψιμο) της τροχαλίας Α1. Ανοίγοντας τον ινώδη δακτύλιο, ο τένοντας αποκτά ξανά άπλετο χώρο για να ολισθαίνει ελεύθερα. Η ανακούφιση από το κλείδωμα είναι άμεση και ο ασθενής χρησιμοποιεί το χέρι του πλήρως μέσα σε λίγες ημέρες.

16. Συχνές Ερωτήσεις (FAQ)

1. Είναι επικίνδυνο το εκτινασσόμενο δάκτυλο;

Δεν είναι επικίνδυνο (δεν συνιστά απειλή για τη ζωή ή το άκρο), αλλά αν αφεθεί χωρίς θεραπεία για μεγάλο διάστημα, το δάκτυλο ενδέχεται να αναπτύξει μόνιμη σύγκαμψη, αδυνατώντας να ισιώσει ποτέ πλήρως.

2. Μπορώ να κάνω μαλάξεις (μασάζ) στο “μπαλάκι” που νιώθω στην παλάμη μου;

Όχι. Η υπερβολική και δυνατή μάλαξη στον ινώδη όζο επιτείνει τη μηχανική τριβή και τη φλεγμονή, επιδεινώνοντας δραματικά το πρόβλημα αντί να το λύσει.

3. Θα χρειαστεί σίγουρα χειρουργείο;

Η πλειοψηφία των ασθενών ανταποκρίνεται θεαματικά στην ακινητοποίηση με νάρθηκα και σε μία, άνευ περιπλοκών, ένεση κορτιζόνης. Χειρουργείο απαιτείται συνήθως στο 20-30% των περιπτώσεων.

4. Τι μπορώ να κάνω το πρωί που είναι κλειδωμένο για να ξεκολλήσει;

Τοποθετήστε το χέρι σας κάτω από ζεστό (όχι καυτό) τρεχούμενο νερό για 3-5 λεπτά και κάντε πολύ απαλές κινήσεις (ανοιγοκλείσιμο). Η θερμότητα βελτιώνει την αιμάτωση και την ελαστικότητα του τένοντα.

5. Γιατί οι διαβητικοί υποφέρουν περισσότερο από αυτό;

Το υψηλό σάκχαρο αλλοιώνει (γλυκοζυλιώνει) τις πρωτεΐνες του κολλαγόνου, καθιστώντας τους τένοντες παχείς και άκαμπτους, γεγονός που προκαλεί συχνά πολλαπλάσια ποσοστά στενωτικής τενοντοελυτρίτιδας.

6. Μήπως φταίει η πληκτρολόγηση;

Η απλή πληκτρολόγηση σπάνια προκαλεί trigger finger, καθώς πρόκειται για κίνηση χαμηλής ισχύος. Η πάθηση προκαλείται κυρίως από τη δυνατή λαβή (π.χ. χρήση σφυριού, κλαδευτήρι) ή τη σταθερή, πολύωρη πίεση.

7. Πονάει η επέμβαση απελευθέρωσης;

Πρόκειται για επέμβαση ημέρας, διάρκειας μόλις 10-15 λεπτών με τοπική αναισθησία. Ο ασθενής φεύγει αμέσως και κινεί το δάκτυλο την ίδια μέρα, βιώνοντας ελάχιστο μετεγχειρητικό πόνο.

17. Βιβλιογραφία

• Ryzewicz M, Wolf JM. Trigger digits: principles, management, and complications. J Hand Surg Am. 2006.
• Smolen JS, et al. Rheumatoid arthritis. Lancet. 2016.
• Peters-Veluthamaningal C, et al. Corticosteroid injection for trigger finger in adults. Cochrane Database Syst Rev. 2009.

Αποποίηση ευθύνης: Το περιεχόμενο προορίζεται για ενημέρωση και δεν αντικαθιστά ιατρική συμβουλή. Πάντα να συμβουλεύεστε τον γιατρό σας για εξατομικευμένη θεραπεία.