Τι προκαλεί έντονο πόνο στις αρθρώσεις των δακτύλων και των καρπών;

1. Εισαγωγή: Αξιολόγηση του Πόνου στα Χέρια και τους Καρπούς

Ο έντονος πόνος στις αρθρώσεις των δακτύλων και των καρπών οφείλεται κυρίως σε αυτοάνοσα φλεγμονώδη νοσήματα (όπως η ρευματοειδής αρθρίτιδα), εκφυλιστική φθορά του χόνδρου (οστεοαρθρίτιδα), ή κρυσταλλικές αρρθροπάθειες (όπως η ουρική αρθρίτιδα). Άλλες συχνές αιτίες περιλαμβάνουν την τενοντοελυτρίτιδα, τα σύνδρομα συμπίεσης περιφερικών νεύρων (όπως το σύνδρομο καρπιαίου σωλήνα) και σπανιότερα, τοπικές λοιμώξεις των τενόντων ή των αρθρώσεων.

Τα χέρια αποτελούν ίσως τα πλέον πολύπλοκα, λειτουργικά και νευραλγικά εργαλεία του ανθρώπινου σώματος. Η εμφάνιση οξέος ή χρόνιου πόνου σε αυτές τις μικρές αρθρώσεις οδηγεί άμεσα σε δραματική έκπτωση της ποιότητας ζωής, καθώς περιορίζεται η ικανότητα εκτέλεσης βασικών καθημερινών δραστηριοτήτων, από το ντύσιμο και τη σίτιση μέχρι την πληκτρολόγηση. Η κατανόηση του πόνου απαιτεί ενδελεχή κλινική προσέγγιση, καθώς η αιτιολογία μπορεί να είναι καθαρά μηχανική, φλεγμονώδης, νευροπαθητική ή συστηματική.

Η διάκριση ανάμεσα στον φλεγμονώδη πόνο (που επιδεινώνεται με την ανάπαυση και χαρακτηρίζεται από έντονη πρωινή δυσκαμψία) και τον μηχανικό πόνο (που επιδεινώνεται με τη χρήση και ανακουφίζεται με την ξεκούραση) αποτελεί τον ακρογωνιαίο λίθο της διαφορικής διάγνωσης. Η έγκαιρη αναγνώριση των συμπτωμάτων είναι κρίσιμη για την αποφυγή μη αναστρέψιμων παραμορφώσεων των αρθρώσεων.

2. Η Πολύπλοκη Ανατομία του Καρπού και των Δακτύλων

Ο καρπός και το χέρι συνθέτουν ένα εμβιομηχανικό θαύμα, αποτελούμενο από 27 οστά. Ο καρπός (πηχεοκαρπική άρθρωση) περιλαμβάνει οκτώ μικρά οστά (καρπικά οστά) διατεταγμένα σε δύο σειρές, τα οποία αρθρώνονται με την κερκίδα και την ωλένη. Στη συνέχεια, ακολουθούν τα πέντε μετακάρπια οστά και οι φάλαγγες των δακτύλων (εγγύς, μέση και άπω).

Αυτές οι αρθρώσεις σταθεροποιούνται από ένα εξαιρετικά πυκνό δίκτυο συνδέσμων και κινούνται χάρη σε μια σειρά από τένοντες (καμπτήρες και εκτείνοντες), οι οποίοι διέρχονται μέσα από προστατευτικά έλυτρα (θήκες) γεμάτα με αρθρικό υγρό. Κάθε μικρή άρθρωση περιβάλλεται από έναν αρθρικό θύλακο, ο οποίος επενδύεται εσωτερικά από τον αρθρικό υμένα.

Όταν αυτή η περίπλοκη ανατομία υφίσταται μηχανική καταπόνηση ή δέχεται επίθεση από το ανοσοποιητικό σύστημα, ο αρθρικός υμένας φλεγμαίνει (υμενίτιδα), παράγει περίσσεια υγρού και προκαλεί οίδημα, ερυθρότητα και βασανιστικό πόνο.

3. Ρευματοειδής Αρθρίτιδα: Η Κύρια Αυτοάνοση Αιτία

Η Ρευματοειδής Αρθρίτιδα (ΡΑ) αποτελεί τη χαρακτηριστικότερη αιτία φλεγμονώδους πόνου στα χέρια. Πρόκειται για ένα χρόνιο, συστηματικό αυτοάνοσο νόσημα, όπου τα λευκά αιμοσφαίρια (Τ και Β λεμφοκύτταρα) επιτίθενται λανθασμένα στον υγιή αρθρικό υμένα των αρθρώσεων, προκαλώντας ραγδαία καταστροφή του χόνδρου και του υποκείμενου οστού.

Χαρακτηριστικό της ΡΑ είναι η συμμετρική προσβολή. Αν πάσχει ο δεξιός καρπός, κατά κανόνα πάσχει και ο αριστερός. Η νόσος προτιμά τις εγγύς φαλαγγοφαλαγγικές αρθρώσεις (PIP) και τις μετακαρπιοφαλαγγικές αρθρώσεις (MCP – οι αρθρώσεις στη βάση των δακτύλων). Τα χέρια εμφανίζονται ογκώδη, θερμά και επώδυνα.

Ένα από τα πλέον αξιόπιστα κλινικά σημεία της νόσου είναι η παρατεταμένη πρωινή δυσκαμψία. Ο ασθενής ξυπνά με τα χέρια του “κλειδωμένα” και δύσκαμπτα, μια κατάσταση που διαρκεί συνήθως περισσότερο από μία ώρα, προτού η κίνηση αρχίσει να αποκαθίσταται σταδιακά.

4. Οστεοαρθρίτιδα Χειρών: Εκφυλιστική Φθορά του Χόνδρου

Σε αντίθεση με τη ρευματοειδής αρθρίτιδα, η οστεοαρθρίτιδα αποτελεί μια εκφυλιστική, μη αυτοάνοση πάθηση. Προκύπτει από τη σταδιακή μηχανική φθορά και λέπτυνση του αρθρικού χόνδρου με την πάροδο της ηλικίας, την κληρονομικότητα και τη χρόνια καταπόνηση.

Στην οστεοαρθρίτιδα, ο πόνος εντοπίζεται τυπικά στις άπω φαλαγγοφαλαγγικές αρθρώσεις (DIP – οι αρθρώσεις πιο κοντά στα νύχια) και στη βάση του αντίχειρα (ριζαθρίτιδα). Ο πόνος επιδεινώνεται με τη χρήση του χεριού (π.χ. στο άνοιγμα ενός βάζου) και βελτιώνεται με την ανάπαυση. Η πρωινή δυσκαμψία είναι συνήθως βραχύβια (λιγότερο από 15-20 λεπτά).

Κλινικά, παρατηρείται η ανάπτυξη σκληρών οστικών εξογκωμάτων (οστεόφυτα) στις αρθρώσεις των δακτύλων, τα οποία ονομάζονται όζοι του Heberden (στις άπω αρθρώσεις) και όζοι του Bouchard (στις εγγύς αρθρώσεις). Αυτοί οι όζοι παραμορφώνουν αισθητικά τα δάκτυλα και περιορίζουν το εύρος κίνησης.

5. Ουρική Αρθρίτιδα (Ποδάγρα) στα Άνω Άκρα

Αν και παραδοσιακά σχετίζεται με τον πόνο στο μεγάλο δάκτυλο του ποδιού, η ουρική αρθρίτιδα μπορεί να προσβάλει εξίσου επιθετικά τις αρθρώσεις των δακτύλων και των καρπών. Οφείλεται σε υπερουριχαιμία (αυξημένο ουρικό οξύ στο αίμα), η οποία οδηγεί σε κατακρήμνιση κρυστάλλων ουρικού μονονατρίου μέσα στην άρθρωση.

Οι κρύσταλλοι αυτοί πυροδοτούν μια σφοδρότατη φλεγμονώδη αντίδραση. Η κρίση είναι συνήθως αιφνίδια, συχνά κατά τη διάρκεια της νύχτας. Η άρθρωση γίνεται ακραία επώδυνη, διογκωμένη, στιλπνή (γυαλιστερή), θερμή και κατακόκκινη. Ο πόνος είναι τόσο οξύς που ο ασθενής δεν αντέχει την παραμικρή επαφή.

Σε χρόνιες, παραμελημένες καταστάσεις, οι κρύσταλλοι συσσωρεύονται δημιουργώντας λευκωπά εξογκώματα κάτω από το δέρμα των δακτύλων, τους λεγόμενους “τόφους”, οι οποίοι μπορούν να διαβρώσουν τα οστά και να προκαλέσουν μόνιμες παραμορφώσεις.

6. Ψωριασική Αρθρίτιδα και Προσβολή των Ονύχων

Σε ένα σημαντικό ποσοστό ασθενών με δερματική ψωρίαση (ή με βεβαρημένο οικογενειακό ιστορικό), αναπτύσσεται Ψωριασική Αρθρίτιδα. Πρόκειται για μια φλεγμονώδη αρθρίτιδα που προσβάλλει συχνότατα τα δάκτυλα των χεριών.

Μια κλασική εκδήλωση της νόσου είναι η “δακτυλίτιδα” (dactylitis) ή “δάκτυλο δίκην αλλαντός” (σαν λουκάνικο). Ολόκληρο το δάκτυλο, και όχι μόνο μία άρθρωση, εμφανίζεται συμμετρικά πρησμένο και φλεγμονώδες, λόγω ταυτόχρονης φλεγμονής των αρθρώσεων, των τενόντων και του υποδόριου ιστού.

Ένα άλλο σημείο-κλειδί στη διαφορική διάγνωση είναι η προσβολή των νυχιών. Οι ασθενείς συχνά εμφανίζουν μικρά βαθουλώματα στα νύχια (nail pitting), αποκόλληση του νυχιού (ονυχόλυση) ή αλλοίωση του χρώματός τους, σημεία που κατευθύνουν άμεσα τον κλινικό ιατρό στη διάγνωση.

7. Τενοντοελυτρίτιδα De Quervain

Δεν προέρχεται κάθε πόνος του καρπού από τα οστά ή τον χόνδρο. Η Στενωτική Τενοντοελυτρίτιδα De Quervain αποτελεί μια εξαιρετικά επώδυνη φλεγμονή των τενόντων του αντίχειρα (μακρός απαγωγός και βραχύς εκτείνων), στο σημείο ακριβώς που διέρχονται πάνω από τον καρπό, στην πλευρά της κερκίδας.

Αυτή η κατάσταση πυροδοτείται από επαναλαμβανόμενες κινήσεις του αντίχειρα και του καρπού (υπέρχρηση). Είναι εξαιρετικά κοινή σε νέες μητέρες (λόγω του τρόπου που σηκώνουν το βρέφος – “mommy thumb”), καθώς και σε άτομα που πληκτρολογούν εκτενώς ή χρησιμοποιούν συνεχώς το κινητό τηλέφωνο.

Ο πόνος είναι οξύς, διαπεραστικός στην έξω πλευρά του καρπού και επιδεινώνεται ραγδαία όταν ο ασθενής προσπαθεί να σφίξει τη γροθιά του, να πιάσει ένα αντικείμενο, ή να στρίψει τον καρπό (π.χ. για να στύψει μια πετσέτα ή να ανοίξει μια πόρτα).

8. Σύνδρομο Καρπιαίου Σωλήνα (Συμπίεση Νεύρου)

Το Σύνδρομο Καρπιαίου Σωλήνα είναι η συχνότερη νευροπάθεια παγίδευσης. Ο καρπιαίος σωλήνας είναι ένα στενό, οστικό-συνδεσμικό κανάλι στη βάση της παλάμης. Μέσα από αυτό διέρχονται οι εννέα τένοντες που κάμπτουν τα δάκτυλα και το μέσο νεύρο, το οποίο παρέχει αισθητικότητα στα τρία πρώτα δάκτυλα (αντίχειρας, δείκτης, μέσος).

Οποιαδήποτε κατάσταση προκαλεί διόγκωση (οίδημα) των τενόντων μέσα στον σωλήνα (όπως επαναλαμβανόμενη εργασία, εγκυμοσύνη, ρευματοειδής αρθρίτιδα ή υποθυρεοειδισμός), συμπιέζει το μέσο νεύρο.

Το κύριο σύμπτωμα είναι ο πόνος στον καρπό που αντανακλά στα δάκτυλα, συνοδευόμενος από έντονο μούδιασμα (αιμωδίες) και αίσθημα “βελόνων” στα ακροδάκτυλα. Τα συμπτώματα είναι παραδοσιακά χειρότερα τη νύχτα, ξυπνώντας συχνά τον ασθενή, ο οποίος αναγκάζεται να «τινάξει» τα χέρια του για να ανακουφιστεί.

9. Γάγγλια και Κυστικές Αλλοιώσεις του Καρπού

Ένα γάγγλιο (ή γαγγλιακή κύστη) αποτελεί ένα καλοήθες, στρογγυλό εξόγκωμα γεμάτο με παχύρρευστο, ζελατινώδες υγρό, το οποίο αναδύεται από μια άρθρωση (συχνότερα στη ραχιαία επιφάνεια του καρπού) ή από το έλυτρο ενός τένοντα.

Αν και οι περισσότερες κύστεις αυτού του τύπου είναι ανώδυνες, εάν αυξηθούν σε μέγεθος ή εάν η μίσχος τους πιέσει ένα γειτονικό νεύρο, προκαλούν οξύ πόνο στον καρπό, ο οποίος επιδεινώνεται με την υπερέκταση (π.χ. όταν ο ασθενής στηρίζεται στα χέρια του για να σηκωθεί).

Το μέγεθός τους αυξομειώνεται ανάλογα με τη δραστηριότητα της άρθρωσης. Παρότι ενδέχεται να εξαφανιστούν αυτόματα, συχνά απαιτούν αναρρόφηση του υγρού με βελόνα ή, σε επίμονες περιπτώσεις, χειρουργική αφαίρεση.

10. Λοιμώδης Αρθρίτιδα και Τενοντοελυτρίτιδα

Μια από τις πλέον επικίνδυνες καταστάσεις που χρήζει άμεσης αντιμετώπισης είναι η βακτηριακή (σηπτική) αρθρίτιδα ή λοιμώδης τενοντοελυτρίτιδα. Τα βακτήρια (συνήθως ο Χρυσίζων Σταφυλόκοκκος) εισέρχονται στην άρθρωση του δακτύλου μέσω μιας μικρής αμυχής, τσιμπήματος εντόμου ή δαγκώματος (π.χ. από ζώο).

Η φλεγμονή είναι κεραυνοβόλος. Το δάκτυλο πρήζεται δραματικά, γίνεται κατακόκκινο, γυαλιστερό και απίστευτα ζεστό στην ψηλάφηση. Ο πόνος είναι ακραίος, παλμικός και η άρθρωση «κλειδώνει» σε ελαφρά κάμψη (τα λεγόμενα σημεία Kanavel). Ο ασθενής συχνά εμφανίζει πυρετό.

Αυτή η κατάσταση αποτελεί ιατρικό επείγον (red flag). Τα ένζυμα που απελευθερώνουν τα βακτήρια μπορούν να καταστρέψουν ολοσχερώς τον αρθρικό χόνδρο και τον τένοντα μέσα σε 24-48 ώρες, προκαλώντας μη αναστρέψιμη αναπηρία. Απαιτείται άμεση ενδοφλέβια αντιβίωση και χειρουργικός καθαρισμός.

11. Διαγνωστική Προσέγγιση: Κλινική Εξέταση και Απεικόνιση

Ο προσδιορισμός της ακριβούς αιτίας ξεκινά με τη λήψη λεπτομερούς ιστορικού. Ο ιατρός θα εξετάσει την κατανομή των προσβεβλημένων αρθρώσεων, την παρουσία ερυθήματος, θερμότητας και τη διάρκεια της πρωινής δυσκαμψίας.

Η απλή ακτινογραφία (X-Ray) των άκρων χειρών παραμένει το πρώτο απεικονιστικό βήμα. Μπορεί να αποκαλύψει μείωση του μεσάρθριου διαστήματος και οστεόφυτα (ενδεικτικά οστεοαρθρίτιδας) ή διαβρώσεις του οστού στα περιθώρια των αρθρώσεων, που αποτελούν το σήμα κατατεθέν της ρευματοειδούς αρθρίτιδας.

Για την αξιολόγηση των μαλακών μορίων, όπως οι τένοντες και το μέσο νεύρο, το υπερηχογράφημα (US) υψηλής ανάλυσης αποτελεί ένα εξαιρετικό, ανώδυνο εργαλείο. Σε πιο σύνθετες περιπτώσεις, η Μαγνητική Τομογραφία (MRI) αποκαλύπτει ακόμη και το αρχικό οίδημα του οστού, πριν εμφανιστούν οι βλάβες στην ακτινογραφία. Σε υποψία νευροπάθειας, διενεργείται Ηλεκτρομυογράφημα (ΗΜΓ).

12. Εργαστηριακός και Ανοσολογικός Έλεγχος

Εάν υπάρχει υποψία αυτοάνοσης (ρευματολογικής) αιτιολογίας, ο εργαστηριακός έλεγχος αίματος είναι επιβεβλημένος. Ελέγχονται οι δείκτες οξείας φάσης, όπως η Ταχύτητα Καθίζησης Ερυθρών (ΤΚΕ) και η C-Αντιδρώσα Πρωτεΐνη (CRP), οι οποίοι αντικατοπτρίζουν τον βαθμό της συστηματικής φλεγμονής.

Ο ειδικός ανοσολογικός έλεγχος περιλαμβάνει τον Ρευματοειδή Παράγοντα (RF) και, κυρίως, τα Αντισώματα έναντι Κυκλικών Κιτρουλλινιωμένων Πεπτιδίων (Anti-CCP). Τα Anti-CCP είναι εξαιρετικά ειδικά για τη Ρευματοειδή Αρθρίτιδα και επιτρέπουν τη διάγνωση ακόμη και στα πολύ αρχικά στάδια της νόσου.

Επιπλέον, μετρώνται τα επίπεδα ουρικού οξέος στον ορό (για τον αποκλεισμό ουρικής αρθρίτιδας), ενώ σε περίπτωση συλλογής υγρού σε μια άρθρωση, η παρακέντηση και η μικροσκοπική ανάλυση του αρθρικού υγρού μπορούν να ανιχνεύσουν την παρουσία κρυστάλλων ή μικροβίων.

13. Σημεία Κινδύνου (Red Flags)

Η άμεση ιατρική εκτίμηση είναι ζωτικής σημασίας εάν ο πόνος στα χέρια και τους καρπούς συνοδεύεται από συγκεκριμένα, ανησυχητικά κλινικά σημεία (red flags). Αυτά περιλαμβάνουν:

– Υψηλό πυρετό και ρίγος: Σε συνδυασμό με μία θερμή, ερυθρή και οιδηματώδη άρθρωση, υποδηλώνει βακτηριακή (σηπτική) αρθρίτιδα.

– Αιφνίδια, δραματική παραμόρφωση: Εάν το δάκτυλο ή ο καρπός βρεθεί ξαφνικά σε αφύσικη γωνία, υποδηλώνει κάταγμα, ρήξη τένοντα ή εξάρθρημα (συχνά μετά από πτώση).

– Σοβαρό, επιδεινούμενο μούδιασμα ή αδυναμία: Εάν τα δάκτυλα χάνουν την αίσθησή τους και τα αντικείμενα πέφτουν από τα χέρια, υπάρχει κρίσιμη συμπίεση νεύρου (σοβαρό Σύνδρομο Καρπιαίου Σωλήνα) που μπορεί να προκαλέσει μόνιμη νευρική νέκρωση αν δεν αποσυμπιεστεί.

14. Θεραπευτικές Παρεμβάσεις και Φαρμακευτική Αγωγή

Η θεραπευτική στρατηγική είναι αυστηρά στοχευμένη στο υποκείμενο αίτιο. Για μηχανικά και εκφυλιστικά αίτια (οστεοαρθρίτιδα), τα μη στεροειδή αντιφλεγμονώδη φάρμακα (ΜΣΑΦ), είτε σε μορφή γέλης (gel) είτε από του στόματος, παρέχουν ανακούφιση. Οι τοπικές ενδαρθρικές εγχύσεις (ενέσεις) κορτικοστεροειδών μειώνουν άμεσα και δραστικά τη φλεγμονή.

Στην περίπτωση της Ρευματοειδούς και της Ψωριασικής Αρθρίτιδας, η προσέγγιση είναι επιθετική. Στόχος δεν είναι απλώς η παυσίπονη αγωγή, αλλά η ανακοπή της εξέλιξης της νόσου μέσω DMARDs (Τροποποιητικά της Νόσου Αντιρευματικά Φάρμακα, όπως η μεθοτρεξάτη). Σε ανθεκτικές περιπτώσεις, χορηγούνται βιολογικοί παράγοντες, οι οποίοι μπλοκάρουν συγκεκριμένες πρωτεΐνες του ανοσοποιητικού (π.χ. TNF-a), προσφέροντας θεαματική ύφεση.

Για τις οξείες κρίσεις ουρικής αρθρίτιδας, η χορήγηση κολχικίνης, ΜΣΑΦ ή στεροειδών αποδίδει ταχύτατα, ενώ μακροπρόθεσμα χορηγείται αλλοπουρινόλη για τη μείωση του ουρικού οξέος.

15. Εργονομία, Φυσικοθεραπεία και Πρόληψη

Η φυσικοθεραπεία και η εργοθεραπεία (occupational therapy) παίζουν κρίσιμο ρόλο στη μακροχρόνια διατήρηση της λειτουργικότητας των χεριών. Ειδικές ασκήσεις εύρους κίνησης (ROM) αποτρέπουν τις συγκάμψεις, ενώ οι ασκήσεις ενδυνάμωσης των μυών του πήχη σταθεροποιούν τις αρθρώσεις.

Η χρήση λειτουργικών ναρθήκων (splints) κατά τη διάρκεια της νύχτας, ιδιαίτερα στο Σύνδρομο Καρπιαίου Σωλήνα και στην αρθρίτιδα της βάσης του αντίχειρα, ακινητοποιεί την άρθρωση σε ουδέτερη θέση, επιτρέποντας στους φλεγμονώδεις ιστούς να επουλωθούν.

Η τροποποίηση των καθημερινών δραστηριοτήτων είναι επιτακτική. Η χρήση εργαλείων με παχύτερες λαβές, τα εργονομικά πληκτρολόγια/ποντίκια, και η αποφυγή της ισχυρής, παρατεταμένης σύλληψης (λαβής) αντικειμένων, προστατεύουν τις μικρές αρθρώσεις από περαιτέρω μηχανική φθορά.

16. Συχνές Ερωτήσεις (FAQ)

1. Το κρακ στα δάκτυλα (όταν τα τραβάω) προκαλεί αρθρίτιδα;

Όχι. Ο ήχος προέρχεται από την απελευθέρωση αερίων (σπηλαίωση) μέσα από το αρθρικό υγρό. Καμία σοβαρή ιατρική μελέτη δεν έχει συνδέσει το “κρακ” των αρθρώσεων με την ανάπτυξη οστεοαρθρίτιδας.

2. Γιατί τα δάκτυλά μου πονούν περισσότερο το πρωί όταν ξυπνάω;

Κατά τη διάρκεια του ύπνου, οι αρθρώσεις παραμένουν ακίνητες, επιτρέποντας στο φλεγμονώδες υγρό να συσσωρευτεί και να “πήξει”. Με την κίνηση, το υγρό αραιώνει και ο πόνος υποχωρεί (πρωινή δυσκαμψία).

3. Τι είναι το Σύνδρομο Καρπιαίου Σωλήνα;

Είναι η παγίδευση (πίεση) του μέσου νεύρου στον καρπό. Προκαλεί πόνο, μούδιασμα και μυρμήγκιασμα στα πρώτα τρία δάκτυλα (αντίχειρα, δείκτη, μέσο).

4. Μπορεί η κακή διατροφή να επηρεάζει τον πόνο στα χέρια;

Ναι. Δίαιτες πλούσιες σε κόκκινο κρέας, αλκοόλ και φρουκτόζη αυξάνουν το ουρικό οξύ, πυροδοτώντας κρίσεις ουρικής αρθρίτιδας. Παράλληλα, τα ωμέγα-3 λιπαρά οξέα βοηθούν στη μείωση της συστηματικής φλεγμονής.

5. Χρειάζομαι πάντοτε μαγνητική τομογραφία για τον πόνο στον καρπό;

Όχι. Η κλινική εξέταση, το ιστορικό και μια απλή ακτινογραφία επαρκούν για τη διάγνωση της πλειονότητας των παθήσεων. Η μαγνητική είναι χρήσιμη σε περιπτώσεις ρήξης συνδέσμων ή άτυπης υμενίτιδας.

6. Βοηθάει ο πάγος ή η ζέστη στις αρθρώσεις των χεριών;

Σε περιπτώσεις οξείας φλεγμονής, τραυματισμού ή “κόκκινης” άρθρωσης (έξαρση ρευματοειδούς ή ουρικής), ο πάγος ανακουφίζει. Για την πρωινή δυσκαμψία και τον χρόνιο οστεοαρθριτικό πόνο, το ζεστό νερό χαλαρώνει τους ιστούς και διευκολύνει την κίνηση.

7. Είναι κληρονομική η αρθρίτιδα στα χέρια;

Η οστεοαρθρίτιδα, ιδιαίτερα όταν προκαλεί όζους στα δάκτυλα, έχει ισχυρό γενετικό υπόβαθρο. Η Ρευματοειδής Αρθρίτιδα επίσης συνδέεται με γενετική προδιάθεση (γονίδια HLA-DRB1), αλλά απαιτούνται και περιβαλλοντικοί παράγοντες (όπως το κάπνισμα) για να εκδηλωθεί.

17. Βιβλιογραφία

• Smolen JS, et al. Rheumatoid arthritis. Lancet. 2016.
• Kloppenburg M, Berenbaum F. Osteoarthritis year in review 2019: epidemiology and therapy. Osteoarthritis Cartilage. 2020.
• Ostergaard M, et al. Psoriatic arthritis. Best Pract Res Clin Rheumatol. 2014.

Αποποίηση ευθύνης: Το περιεχόμενο προορίζεται για ενημέρωση και δεν αντικαθιστά ιατρική συμβουλή. Πάντα να συμβουλεύεστε τον γιατρό σας για εξατομικευμένη θεραπεία.